Er is van te véél irritànt veel-te-veel:
te veel nieuws als messen op kelen.
Te veel gekrakeel, een te groot merendeel,
te veel voor- en waardeoordelen.

Maar ook van ‘te weinig’ is er immer meer:
gebrek aan clementie & aan schone leien.
Aan helden, aan velden & woorden van eer,
aan honing- en aan naderbijen.

Geleuter, gejammer, gezeur & gezaag,
het hart gaat zich vreemdsoortig luchten.
Wàt-zal-het-worden wordt steeds meer de vraag:
de Moordkuil of de Brug der Zuchten?

In-medias-res houdt de geest in de fles,
ten bate van de maat der dingen.
Toch springen we vaak averechts in de bres,
door vuisten in kelen te wringen.

Nochtans, tot in élke bult van éigen schuld,
behoudt een mens zijn recht van spreken.
Elk woord, niettemin, dat van haat is vervuld,
onthult ons éigen Kaïnsteken.

Please, Kamagurka,
let’s dance the Mazurka?