Dit vind ik zo mooi, zo argeloos mooi.
Daar kan op het eerste gezicht geen liefdesgedicht tegenop.
Kamagurka leerde mij gnuiven, en daar is mijn vuistje blij om.

Hoeveel makkelijker is het om met woorden die vrouw
droog te houden, dan met stenen. Ik zou er zélf even roerloos
van staan te kijken als die verbaasde vrouw op de tekening.

Niet dat die man zonder zonde zou zijn.
Niet dat hij een grote heer lijkt, met wie het kwaad kersen
eten is omdat die blijkbaar ook met stenen gooien.

En al helemaal niet omdat het stenen des aanstoots
zouden zijn. Dat het middel erger lijkt dan de kwaal?
Dat gaan we niet luidop zeggen, het is de intentie die telt.

Zie zijn oprechtheid, zie zijn moeite, zie die vrouw daar
blijven staan. Hoe ongelukkig hun beider inschatting ook
moge wezen: I love the man, I’m saving the woman.

Uitzinnig grappig, maar – zo is Kamagurka – niet alleen dàt:
hoe absurd ook, wat een in- & ultieme poging tot het uiterste.
Wat een liefdevol risico. Wat een subliem verzinsel.

Extremely well done, Kamagurka. Zolang uw
gouden K overeind blijft, kan veel onheil worden afgewend.
Uw Kamalender ligt hier inmiddels al klaar voor het nieuwe jaar.

Alleen: hoe blijf ik daar nog drie lange maanden van af,
van al die ‘onnavolgbare spitsvondigheden’, van al die pagina’s die stuk
voor stuk ‘een-klein-universum-op-zich’ worden genoemd?

En zoals hij thuis scheurt,
zo scheurt hij binnenkort wellicht overal.

Niet helemaal waar, wat mezelf betreft, zo grappig ben ik niet meer
in de herfst. Trouwens, ik heb noch kleur noch gazon noch een
overtreffende trap. Maar inderdaad: dat schiet dus meteen lekker op.