HANDREIKING

giphy-19

Een vinger voor op zere wonden,
een duim, alias Duimelot;
en voor misselijkmakende stonden,
een vingertje voor in de strot.

Een vinger voor spot & misprijzen,
een ringvinger naar eigen keus;
een vingertje om mee te wijzen,
klein pinkske is dus voor de neus.

Ver weg van bespiedende blikken,
een vingertje voor in de pap;
vijf vingertjes om af te likken,
vijf handlangers van handjeklap.

Dit handje, bij wijze van spreken,
is klaar voor de proef op de som;
dus mocht je ’t in ’t vuur willen steken,
’t zal weten voor wie & waarom.

 

CURIEUS?

Scan 336

Zal ook de kat, na zacht gesoes,
de beest weer uit gaan hangen?
En dus te poes & te onpoes,
weer vogeltjes gaan vangen.

Kijkt zij nieuwsgierig in de zak
waarin zij zich liet kopen:
zij zoekt veeleer de kattenbak,
tenminste, laat ons hopen.

Deed tijd getrouw wat moest & zou,
ons hart staat op sterk water:
’t wordt stappen in de morgendauw,
net zoals kat of kater.

De vroomste wens, zelfs voor de kat,
na kerst- & bitterballen:
nog eens gelijk voor wie of wat
in katzwijm mogen vallen.

DE KERSTMAN?

classic-painting-gifs-kiszkiloszki-13-5811b14eb7421__605

Het is geweten dat hij in Lapland woont, waar ze elk jaar al vanaf oktober ‘Pikkujoulu’ vieren, wat ‘Kleine Kerst’ betekent. En geen pieten die hem helpen, maar kleine fijne elfjes, ergens op een geheime locatie in de ‘Oorberg’.

original-santa-claus-pre-cola-red-redesign-r-muirhead-art

Aanvankelijk was hij een kruising tussen de Britse Father Christmas en de Sinterklaas uit onze contreien, maar Coco Cola heeft hem een dikke buik doen drinken, ho-ho-ho leren roepen en een rood fluwelen pak aangemeten, in de hoop alzo hun zomerse frisdrank ook aantrekkelijk te kunnen maken in de winter.

p2DHaddon5FH5FSundblom5F05

Sindsdien ziet Bolle de Kerstman er wel een beetje ordi uit, en heeft Godfried Bomans hem ooit ‘een geestelijke zakkenroller’ genoemd, maar dat kan hem allemaal niet deren, hij danst & hij glanst, want intussen is hij alzo wereldberoemd geworden, en dat helpt wel, tot op zekere hoogte.

Dm9AGj.gif

Namelijk, halverwege het luchtruim, alwaar de Kerstman zich een bulderende weg weet te banen tussen de sterren met zijn slee vol pakjes, getrokken door zijn negen vliegende rendieren: Dasher, Dancer, Prancer, Vixen, Comet, Cupid, Donder, Blitzen en…. last but not least: dear deer Rudolph!

a-christmas-moose-will-bullas

En dat maakt veel goed. Vooral Rudolph, the Red-Nosed-Reindeer spreekt tot de ‘betere’ verbeelding: eerst uitgesloten vanwege zijn grote rode neus, die uiteindelijk bij nader inzien juist zo goed van pas bleek te komen tijdens de mistige winternachten, zodat hij de voortrekker mocht worden, en meteen ook het beroemdste rendier ter wereld, want geen kerstman zonder Rudolph!

4cc101e0e5870a9f44f7e63701d5b313

Hoe dan ook, de Kerstman spreekt tot de verbeelding. Ook al lijkt hij soms zélf op een zogenaamd ‘fout cadeau’ waar je uit beleefdheid toch maar blij mee probeert te zijn, even zo goed kan of mag je er onbevangen vrolijk van worden, als je zijn muts opzet. Want ‘ho-ho-ho’ de donkere dagen vragen erom.

Gerhard Glück - Santa Claus 2

Hoe herkenbaar ook, hoed u echter voor namaak, want de ene kerstman is de andere niet. Die rode kerstmanpakken bieden geen enkele garantie, want die zijn inmiddels overal te koop voor geen geld. En ook die beruchte ‘kerstmanroep’ wordt tegenwoordig moeiteloos door Jan & Alleman nagebootst.

6313_600

Deze lijkt alvast uitgesproken verdacht -geen muts op!- alsook deze hieronder met zijn snorharen: de echte onvervalste kerstman heeft altijd botten aan.

5064822807d4a8cb26881fbf71901f37

Maar kom, laat deze toch maar binnen als hij dat echt wil..?

OUDE ENGEL

images

Is deze engel zijn vleugels aan ’t afleggen
in een soort van vergeetkist, of toch maar weer,
-desnoods met de moed der wanhoop-
zinnens zijn vlerken nog eens aan te gespen?

Moge die sterrenregen er omheen
alvast een goed teken zijn:
deze engel maakt zich -god geve het- klaar
voor zijn jaarlijks bezoek aan de aarde?

Oude engel, zoveel is duidelijk,
en versleten vleugels, beschadigd wellicht
door telkens weer die helse wrijving tijdens
zijn passage door onze dampkring.

Neemt vooral z’n engelengeduld mee,
en zijn duizend onzichtbare aanwezigheden.
“….en elke avond als het donker wordt”
aldus Toon Tellegen “en elke ochtend

als de zon opkomt strompelen er
mensen weg, bebloed en mismoedig
maar niet verslagen en sluiten er engelen
vrede, maar weten niet met wie.”

 

 

GROETEN UIT DE ENGELENBAK

56a04ce26d575e4da7383c628b8d3f3f

Vleugels, wie zou ze niet willen hebben? Al was het maar om jezelf ermee te kunnen overstijgen. Voltaire echter geeft ons alvast niet veel moed in die richting: “Je hebt helemaal geen vleugels en je wilt vliegen! Kruip!”

Scan 333
Op de duur raakt alles sowieso lang, heel lang geleden. Of zelfs nooit gebeurd, zoals bij mijn weten? Maar in gedachten mogen we ze graag weer zien vliegen: de vlokjes, de rendieren, de kerstman, de roodborstjes en natuurlijk, de engelen. Veertje voor veertje plukt men ze kaal? ‘In de hemel is een engel niet bijzonder’ zegt Bernard Shaw. Maar hier in het ondermaanse dus des te meer.

engel

Voor wie vleugels heeft staat de hoogte open? Maar voor de mens wordt het al gauw een soort van pronken met geleende veren. Ook al heb je een werkgever die de leuze huldigt ‘geef ze een pluim & ze krijgen vleugels’ zo’n vaart zal het allicht niet lopen, want hoeveel veren hebben wij inmiddels al niet gelaten.

df3e7460d2a77bbe4d9c540d2cd16407

Bovendien, met beide voeten op de grond blijven, wat een menselijke betrachting is dat & hoe doordrongen zijn wij daar van. Zelfs het diepste van ons gemoed komt uit de grond van ons hart. De Tsjechische journalist & satiricus Gabriël Laub zegt: “In Australië leeft er een insect dat zichzelf de vleugels afbijt zodra het volwassen is. Hoe menselijk!” Met andere woorden, we zijn geen hemelingen, geen hoogvliegers, soms staan we zelfs als aan de grond genageld.

daf03eb788529b914cc40914f2b5e91b

Dus het zal kunst- & vliegwerk worden om nog eens van de grond te geraken, want dat willen we toch? Al moeten wij er die gevaarlijke piek voor op de kerstboom zien te krijgen, of er voor in de engelenbak kruipen, waar de hemel al meteen een stukje dichterbij is voor die kortstondige vlucht uit de werkelijkheid.

an-angel_o_1022421

Maar wie heeft die oude plaat opgezet: ‘Zo hoog in de hemel is alles hetzelfde, de maan en een ster en een ster, maar ik die nu wegga en nooit naar jou terugga, ben morgen voor jou even ver…?  Laat liever Robert Long dan maar zingen over ‘poezevoetjes in de sneeuw’ en we komen vanzelf al een stapje dichter bij die wonderlijke inkeer van kerstmis, die sowieso weer veel te vlug voorbij zal zijn?

giphy-1.gif

Dus laten wij het maar vieren, dit oplichtend déjà-vu, en ons vooral niet op hoge poten naar het nakende kerstfeest slepen, wat zeggen wil: niet met de vlammenwerper van de verontwaardiging omtrent de geplogenheden, maar elkaar deze dagen, zowel letterlijk als figuurlijk, op de (hemelse) hoogte houden.

Scan 331

MEMENTO MORI?

giphy-2 kopie 5

Dood heeft een hart van ijzer en zijn geest is meedogenloos als brons? Ja, het komt al eens ter sprake, maar eindigen in schoonheid, dat onsterfelijke momentum is inmiddels voorbij: geen enkele goed bedoelde grap bleek kinderlijk onhandig genoeg om er mij voortijdig van dood te laten schrikken.

401537

Ja, die onvergetelijke witte woorden van Bert Keizer op mijn zwarte linnen zak: vroeger waren we onsterfelijk? Ik loop er graag mee te koop, maar vroeger is al lang voorbij. Inmiddels groeit de weemoed & komt het stadium ‘als je dood bent, ben je lelijk‘ gestaag dichterbij. Gauw is al dood, maar langzaam leeft nog? Als ik er nog maar aan denk zit ik al meteen met mijn jas tussen de deur.

dyn007_original_640_483_pjpeg_2532589_f7f3d97452d5eccb38cd61d97ae45437
Dus er wordt al eens om mijn zegje gevraagd: in de grond of in het vuur? De tactiek van de verschroeide aarde toepassen, of het vette der aarde genieten? En voor je ’t weet sterf je duizend doden: op het kerkhof of in het bos, in de urne of in de wind, in het columbarium of op de schouw, in het dorp van vroeger of in de stad van nu. Dus komaan fiets, waar rij je uiteindelijk met mij naartoe?

54277494_324973191547394_7707933062396903726_n

Want ze willen het allemaal weten, zij die het ooit ten uitvoer moeten brengen. Overigens, ook het eigen hart laat zich in deze niet onbetuigd: te heet gegaapt is te laat geblazen, en het graf wil weten welk vlees het in de kuip zal krijgen?

7867124696_a602600957

Zoals mijn vader reeds als kind bang was voor het spookbeeld “levend begraven” te worden, zo kreeg ik ooit als kind bij ons thuis een boekje onder ogen met de al even spookachtige titel: Nee, geen lijkverbranding! Het sprak alleszins zeer tot mijn toen nog kinderlijke verbeelding: het lijk dat volgens de schrijver helemaal verkrampt terug rechtop kwam te zitten in het vuur.

old-ladies-funny

Hoe dan ook, vader verkoos de korte pijn: stof & as. Toen hij zich naar zijn einde leefde en ik nog zo graag naar zijn mooie handen keek, kon ik mij op ’t laatst niet meer van de gedachte ontdoen: ook die gaan straks het vuur in. Doch al even schrikbeeldig was het om onze reeds vroeger gestorven moeder in de koude novembergrond te weten toen het voor ’t eerst daarna ging regenen of vriezen.

1098440_10151694917856245_1248157629_n

Dus nee, wilsbeschikkingen zijn geen lachertje, maar uitzichtloosheden & schrikbeelden nog veel minder. Zo zag ik in de stad ooit een oude deftige dame met een stokje de rokken van jonge vrouwen optillen langs de achterkant, tot hun slipje te zien was. Of wat met het doembeeld, niet meer zelf & alleen het eigen ‘gevoeg’ te kunnen afhandelen: kom er maar mee in het reine.

cd640a9d308caa2f04ce0b376d030247

Maar kom, mijn innerlijke regeringsonderhandelingen zijn nog lang niet rond, dus voorlopig wordt er niet gestorven, en daarmee uit. Gelukkig heb ik nog adem genoeg om tussendoor alvast het stof mee weg te blazen, dat nu alreeds het mijne blijkt te zijn. Overigens, heb ik onlangs niet ergens gelezen: sterven is geen verloren werk? Dat is alvast een hele geruststelling, waarvan akte.

short-funny-love-quotes-2

 

ONDOORGRONDELIJK

liang-animation-papier-02

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, wordt er gezegd.Zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen!” Je zou je soms terecht gaan afvragen: waar brengt hij ons in godsnaam toch naartoe? In het bijbelboek van Job staat: ‘De roofvogel kent niet het pad daarheen, het haviksoog ontdekt het niet.’ Ondoorgrondelijk, inderdaad.

illuminati_wallpaper_by_xd3vyx-d4pzh0d (1)

Niettemin, je weet de weg & je kent de spraak? Of bloemen zijn te vinden op elke weg, maar niet iedereen weet er een krans van te winden? De gulden middenweg die zo moeilijk te vinden is tussen al die  wegen & zijwegen zonder wegwijzers?

original

Misschien wordt elk van ons op weg gestuurd voor een denkbeeldige reis naar het Morgenland, zoals in die roman van Hermann Hesse? Zo’n dwaaltocht waarbij je onderweg jezelf kwijtraakt om via een schijnbaar doelloze reis vol beproevingen jezelf weer terug te vinden: er zou iets voor te zeggen zijn.

Apol_slider_website

Of wie weet wordt het vroeg of laat zoiets als een tocht naar Nova Zembla, waarbij ons schip zal vergaan en wij met een bevroren hart moeten zien te overleven in ‘het Behouden Huys’ dat we eerst nog zelf moeten bouwen, onder het angstaanjagende gehuil van de Arctische wind en de hongerige poolberen?

voyage-650x810

Of worden we figuurlijk naar het middelpunt van de aarde gestuurd in ons eigen binnenste, om er af te dalen in een slapende vulkaan, zoals Jules Verne dat ook probeerde te doen op Ysland. Of wie weet wacht ons in tegendeel alsnog een reis naar Ithaka, ‘zo mooi dat wij in stilte wensen dat de  weg lang mag zijn.’

bansky

Of wie weet wordt het alsnog een gang naar Canossa, die ons uiteindelijk zal dwingen het hoofd in eigen schoot te leggen en schuld te bekennen. Hoe scherp kan de nagel aan de vinger zijn, hoe bloedend dat gat op de beklopte borst.

a6b9c196ff0b55f6b973166f2a0a9e43

Zoveel toegangswegen, binnenwegen of uitvalswegen waar we op goed geluk worden in gedreven, of er anderzijds in verloren worden gejaagd, zodat ons zonder ophouden door een dwingende stem bevolen wordt te heroriënteren. Maar waar we ook uitkomen, het lijkt alleszins geen uitgestippelde route.

2c7fb8e135323d5db7e68510499f2b05

Eerst gedacht & dan gedaan, is de weg der wijzen gaan? Maar ook al zien we wolven & beren op de weg, moge het niettemin een goddelijke geruststelling zijn, die het ondoorgrondelijke wegwijzert als ‘een natuurlijke, leidende kracht die alle dingen naar hun vervulling voert.’ Hoe dan ook:“Volg me!” zegt de weg.

 

 

HET MOET GEZEGD

IMG_0219

Daar is het strijklicht weer. En om ter oogst, je moet al uitermate bijziend zijn om het niet te zien: dat heerlijk seizoenende licht van oktober. De zon bukt zich tot onder de bomen alsof ze de gouden schaduwen daaronder bijeen wil rapen met haar horizontale stralen. En het moet gezegd: er valt nog heel wat te halen.

original kopie 3

Oktober haalt z’n penselen boven, alsook z’n blazende hoorn. Nog even, en we worden collectief een innerlijk jaar ouder, als het weer begint te wieroken in het hout. Het wordt dus zaak om de 70 spieren -die nodig zijn om te blijven praten?- voldoende warm & soepel te houden, en zeker ook die 15 lachkabeltjes all over the face. Ja, zelfs die 40 hardnekkige spierbundels ten behoeve van al dan niet blootliggende fronsen, want bedenkingen zullen er sowieso altijd zijn.

8663057059_204c1800ec_o

En wat schiet ons ook alweer te binnen? De verschietelijke spinnen! Als zwarte zonnen stralen ze hun poten uiteen op muren & plafonds, in het schijnbare gedacht er vrolijk uit te zien. En nuttig als ze zijn, doch ook behoeftig om te mogen blijven, proberen ze de indruk te wekken alle afvoeren van bad & douche eigenpotig te ontdoen van onze verloren wilde haren. Vooruit dan maar.

67cd37a440d3af94c4f76ff6a2615cf1-bezet.bd507902

Ook onze billen weten inmiddels, hoe laat het is: er zitten weer koude schrikdraden op de wc-brillen. Dus alle dikpartijen hopen bij blootstelling stiekem op warme handen tussen billen & brillen, of komaan Blokker, een op maat gemaakte fleece-overtrek voor wc-brillen, hoeveel moet dat kosten?

131549

En dan de tuin, die ronduit weer naar honing geurt, gonzend van de bijen in de bloeiende klimop. Met ‘deep down under’ de wachtende kruisspinnen in hun wagenwielen van webben, als zouden het levensreddende opvangnetten zijn voor al die gevleugelde trapeze-dansertjes boven hen. Het lijkt zo te zien nog waar te zijn ook: als er eentje naar beneden valt, dan wordt die meteen goed geknuffeld & warmpjes ingesponnen. Kruisspinnen ‘weven’ waarom.

yumoristicheskie-illyustratsii-i-karikaturyi-gerhard-gluck-15

Voor & na, zowel als tussendoor zien we uiteraard ook de najaarsbuien wel hangen. Vluchten kan niet meer, maar schuilen nog wel, zolang de bladerdekken nog enigszins stand weten te houden. Maar onder onze inmiddels weer gebotinneerde voeten vechten de boomwortels een wanhopige strijd uit voor elke druppel water die aan de verdamping is weten te ontsnappen. Echter, bomen zijn beleefde wezens, ze houden hun huishoudelijke zorgen binnensgronds. Laten we dat zelf  -bij wijze van spreken- ook maar doen.

bolster_kastange.png

De doorsnede van een egel? Een pruik voor een kaal geschoren hart? Het stekelige nest van een kwetsbaar vogeltje? O kastanje die daar brandt, zeg mij is mijn hart verpand? Geteld door het aantal herfsten is dat geen vraag meer om het vuur voor op te poken, dus laat mij heden ten dage maar een ander liedje zingen: bist du bei mir, geh ich mit Freuden zum Sterben und zu meiner Ruh.

Gerhard Glueck Herr Klueter 400

Meneer Klüter telt ongeveer 4.000 bladeren per uur,
vooropgesteld dat het windstil blijft, aldus Gerhard Gluck.

 

SLIJMJURKEN & BLOOTBROEKEN

il_570xN.1314704302_atl0

-‘Ik ben het langzaamste dier dat er bestaat’, zei de slak.
-‘Ik ben ook heel langzaam’, zei de schildpad.
-‘Maar ik ben veel langzamer’, zei de slak. ‘Veel en veel langzamer. Als ik van hier naar daar ga’ en hij wees naar een grasspriet, niet ver van de plaats waar zij stonden, ‘dan duurt dat oneindig lang.’
-‘Maar ik ga helemaal niet naar daar’, zei de schildpad, ‘Ik sta stil.’ De slak keek hem even donker aan. ‘Ik sta ook stil’, zei hij toen. ‘Alleen sta ik veel langzamer stil dan jij.’
-‘Langzamer dan stilstaan bestaat niet’, zei de schildpad.
-‘O nee? O nee?’ zei de slak met een scherpe stem. ‘Je hebt zeker nog nooit gehoord van haastig stilstaan of schielijk stilstaan?’ ‘Nee’, zei de schildpad.
-‘Dat komt omdat je veel te vlug denkt’, zei de slak.
-‘Ik denk helemaal niet vlug’, zei de schildpad.
-‘Je denkt wel vlug’, zei de slak en hij zwaaide met zijn steeltjes heen en weer. ‘Pardon’, zei hij toen en zat weer doodstil in het gras. ‘Mijn soort stilstaan is in elk geval het langzaamste soort dat er bestaat.’

De schildpad dacht even na en zei toen: ‘Wat jij doet is pochen.’
-‘Pochen?? Pochen??’riep de slak verontwaardigd. ‘Wat is dát voor woord? Dat heb je zeker vlug even verzonnen!’Hij werd vuurrood en er sloeg een warme damp van hem af.
Maar de schildpad draaide zich om en liep langzaam weg.
-‘IJlings’, riep de slak hem nog na. ‘Zo loop je, schildpad. Verschrikkelijk ijlings!’
Maar de schildpad wenste hem niet meer te horen.

Aldus -onder de 35.000 verschillende soorten vanaf anderhalve millimeter klein tot één volle meter groot- de meest slinkse slak ter wereld: die van de Ene, Ware, Onvervalste Toon Tellegen.

6363f653485be7ec1fbc518bdd052779

De slak met haar slakkenhuizeke. De slekke met z’n slekkedop.  Slakske met haar slakkepotteke. En natuurlijk ook, de naaktslak met z’n zonder-iets.
Pissebedden houden van hun slijm en regenwormen van hun uitwerpselen. Mensen, merels, lijsters, eenden, egels, padden, hagedissen en kippen halen ze uit hun huisje om ze op te eten.

griveescargot_shutterstock_161348462_ban

Op 24 mei is het in Frankrijk trouwens Nationale Slakkendag. De Fransen eten er jaarlijks wel 500 miljoen van, gekookt en klaargemaakt met knoflook, een beetje boter en peterselie: ‘Escargot de Bourgogne’, gekweekt in slakkenkwekerijen, waar drie honden continu op ratten & spitsmuizen jagen, omdat die verlekkerd zijn op de lever van de slakken.

DSC_1216-640

De slome slak eet slappe sla, dat zou een tongbreker moeten zijn. Als de slakken kruipen, gaat het spoedig druipen, dat wil graag een waarheid zijn als een koe. En op alle slakken zout leggen, dat is sowieso een barbaarse bezigheid.

source-1

‘Hun huisvesting wordt bewonderd om zijn spiraalvorm, hun traag kruipen beschimpt, hun slijmerig lichaam weerzinwekkend bevonden, maar genuttigd met kruidenboter doen we er ineens niet moeilijk over. Onze relatie met de slak is bijzonder ambivalent. Hoog tijd om dit schitterende dier met de nodige omzichtigheid te benaderen. En wat blijkt: in ons gehaaste leven is de slak met haar beheerste rust en haar stille doorzettingsvermogen uiteindelijk een leerzaam voorbeelddier geworden. Wat wij van slakken leren kunnen’. Florian Werner in zijn boek ‘Slakken’, uitgeverij Van Oorschot.

1611415

Bij nader toezien, inderdaad schitterende dieren en nuttige composteerders. Waar ze ontbreken duurt het jaren langer voordat bladeren vergaan. Ze kunnen zich tot 20 maal uitrekken. Naaktslakken graven zicht tot 1 meter diep in de grond als het wintert. Huisjesslakken & naaktslakken negeren elkaar volkomen. Jonge slakjes hebben bij de geboorte al een huisje, kan het nog schattiger?

images-8

Ze hebben 27000 hoornige rasptandjes. Leggen 400 eitjes per jaar in een holletje in de grond, tijdens telkens een 24-uur durend proces. Kunnen 3 jaar slapen zonder eten bij te warm of te koud. Eten in één dag de helft van hun eigen lichaamsgewicht. De langste steeltjes zijn voor de ogen, de kortere voor voelen & ruiken. Een verloren tentakeltje groeit binnen enkele maanden terug aan.

slakken-5

Slakken zijn dol op komkommer en watermeloen, maar ook goed om weten: ze houden niet van varens, begonia’s, geraniums, lavendel, munt, rozemarijn, salie, tijm en oostindische kers. Kunnen lichte schade aan hun schelp repareren. Leggen in 1 minuut ongeveer 7 cm af, wat in 14 dagen gelijk is aan een afstand van 2 km. Ze zijn mannetje & vrouwtje tegelijk, en bevruchten dus elkaar. Doe het ze allemaal maar eens na!

trigger_happy_tv

“Als je de tijd ergens ziet, zeg hem dan dat hij niet zo moet doorgaan, en als hij vraagt van wie dat niet moet, dan zeg je maar: van mij, de slak. Zeg maar dat ik zijn vijand ben. Ik kan niet meer.”
Hij had nog graag iets verschrikkelijk beledigend over de tijd willen zeggen, maar hij wist niets geschikt te bedenken.
“Al ging hij desnoods alleen maar wat langzamer” zei de slak, “maar zoals nu…dat is toch heel erg?”
Aldus nog eens die slinkse slak van Toon Tellegen.

kairos-chronos

Slekken 2

ZEGENING

quint_buchholz_tutt_art___21__by_thaddeo_dcm3bu6-pre 2

Fluistert de schutting, ik wil u behoeden,
klim mij niet over en haal mij niet neer,
of staan zij, zoals zij staan te vermoeden,
aan de verkeerde kant van het mooi weer?

Zouden er spleten zijn tussen die planken,
staat daar een vriend aan de andere kant,
die zij geklaverjast willen bedanken,
voor zijn aanwezigheid achter die wand?

Ja, zegt Quint Buchholz, het gras zal weer groeien,
in wat die vriend hen thans geeft te verstaan,
met als een zegening, zie ze maar gloeien,
hoog boven hen die bevrijdende maan.

 

DES KNABEN WUNDERHORN

meh 3

Nein, die Oma ist nicht böse, aber traurig: wiederum gerne nillens in die Hose gepisst, als een bok op een haverkist? Je weet wat er in het boek der Spreuken staat: beter jong gestorven dan oud bedorven.

En nee, dit is niet het lied van boze Griet, dat weet je best: oma’s boosheid is een sneeuwvlok in april. Maar zij straft liever kindse fouten in een kind, vooraleer zij er mansgebrek in vindt.

Wat zeg je daar, heeft de Latijnse satiredichter Persius dat gezegd:”Laat de toorn van je neus vallen en de rimpelige grimas verdwijnen, terwijl ik de oude wijven uit je longen ruk?”

Er zitten vreemde haren in die jongen, die zal niet straffeloos onder de palmen hebben gewandeld, als dat zo doorgaat. Het is zoals ze zeggen: smidskinderen vrezen geen vonken?

Ach ja, jong & oud, op het eind wordt alles koud. Maar neenee, salopetje mag niet uit, het zal wel opdrogen. Straks mag je grote kak doen op een klein potje. En als Knap dood is, krijg jij z’n broek.

KAPRIJP

321e4ac71c4d98214d037cf24329b65a

Kaprijp staan de Canadabomen
zonder hoede of houvast,
tot ze botweg beetgenomen
in hun loof worden getast.

‘k Wil aan die het doen zal vragen,
uitgelachen voor mijn part:
vel ze, uit het veld geslagen,
minstens toch met pijn in ‘t hart.

Door mijn vaders oog op later
gloedvol in de verf gezet,
valt het landschap in het water,
van vergetelheid gered.

Wat ik ook tracht te weerleggen,
niets bleef ooit zoals het was.
Maar ik zal nog heel lang zeggen:
God, ik mis de Canadas.

De-Boomdokter-bijzondere-bomen-58a

Snelgroeiende windbrekers, door de wind bestoven & met pluizige zomersneeuw als ze bloeien. Zacht & gemakkelijk te bewerken hout voor beddebakken, legplanken & kaasdoosjes, voor de vezelplaten en de papiersector, voor kratten & paletten, voor fruitkistjes, speelgoed, & weduwschapsbakken voor duiven.

canadahout

En last but not least: voor de Hollandse klompen, voor de ‘stekskes’ van Union Match & de säkerhets tändstickor, de bekende zwaluwlucifertjes uit Zweden, die ik nooit zonder wroeging kan weggooien, omdat het kaprijpe houtje dat mijn vingers voor verbranding heeft behoed, zo’n achteloos lot is beschoren, eenmaal z’n boom is gekapt, eenmaal z’n zwavelkopje is opgebrand & uitgedoofd.a-l-crego-4

 

 

 

 

ZWANENMEERTJE

IMG_8897 2

Op het eerste gezicht, een bak vol rommel: opwolkende lakens, fluwijnen, tafellopers, geborduurde lapjes, handdoeken, linnen servetten, nog met z’n zessen aan elkaar, kortom, een alleszins graai-opwekkende bak.

caren-van-herwaarden_the_present_2016_collage-papier-gouache-aquarel-conte-touw-oude_lakens(Caren van Herwaarden)

Mijn gecraqueleerde handen vergaten op slag hun ongelakte nagels en staken zich meteen volkomen eigenhandig uit mijn mouwen. De bodem van de bak was alzo gauw bereikt, alwaar het blinde grijpen dus geheel voor de hand lag. Maar wat hadden ze daar nu in godsnaam te pakken gekregen: een gehaakte lap met vreemde frutsels er bovenop, het leken wel worstjes, wie verzint het..

IMG_8804

Al bij al intrigerend genoeg om nader toe te zien, en de lichtzinnige terugwerpmodus af te blokken. Terecht overigens: die frutsels bleken namelijk zes aandoenlijke zwaantjes te zijn, die er zich met begrijpelijke treurnis bij hadden neergelegd in de kringloop te zijn beland.

images-11

Bij nader toezien werd mijn opperste verbazing gaandeweg ware verrukking: ik moest de zwaantjes alleen maar omhoogtrekken uit hun ‘gecrosjteerd’ zwanenmeertje, door hun witte nekjes weer op te richten naar een hoger plan, en vervolgens blij verrast ook hun vleugeltjes te ontdekken, zodat ze die weer konden strekken, en waardoor ze zich weer bewust konden worden van zichzelf. Zolang ik leef zullen ze hun zwanenzang niet hoeven te zingen.

images-7

Kortom, ik ben mijn onverwachte vondst steeds meer een wonderlijk kleinood gaan vinden. Zou het misschien ooit een trouwcadeau zijn geweest? Wie weet, hoe lang lag het daar al niet te wachten op het gepaste eerherstel, want dat verdiende het toch wel. Voor 25 eurocent kon ik dat zomaar tot het mijne maken, en ja, dat wekte bijna schaamte op. Doch des te intenser koester ik zowel de zwaantjes, als degene die ze tevoorschijn heeft gehaakt. Waarvan akte.

IMG_8902

 

MOEDERKESDAG

IMG_8822

Dit reliekje, anno 1994 voor moeders ‘moederkesdag’ gemaakt van een oud sleutelkastje, staat inmiddels alweer 22 jaar terug in mijn eigen werkkamer. Met de halflege fles Satinela Semi Dulci ernaast, gedronken ter gelegenheid van wat haar laatste bezoek zou worden hier ten huize. De fles raakt dus nooit meer leeg?  Ik hoop ze ooit zelf nog leeg te gieten en de herinnering die inmiddels alleen nog de mijne is, te kunnen loslaten. Echter, zo ver ben ik nog niet, want de reflex is er nog steeds: ik blijf moeders moederkesdag vieren, het hoort nog steeds bij mijn leven & mijn welzijn.

71y3ozAn+GL._SX425_ 2

Moeder hield van de zee, overigens in alle weer & wind. Ze had er zelfs blauwe lippen voor over en de rillende roep: “Maar achter ’t zeiltje is ’t goed, hoor mannekens…”  Hoe mooi moet zij daar destijds op het strand hebben gezeten, omgeven door een onduidelijk aantal oliebollen van kinderen. Terwijl vader er foto’s van maakte voor later, vol dikke verlegen billen, vertrappelde zandkastelen & scheve windzeilen, met in de verte & overal rondom, de vage figuranten van het knisperende plage-decor.

20130522112226-MFA_BillJacklin_E-vite_02.165718 2

En ja hoor, zo kregen we ook moeders redder in het vizier. Waarom ging ze ook maar steeds dieper het water in? De zeegod in kwestie toeterde zich bloedogen. Dacht moeder misschien dat het alreeds de herfst was, die op de hoorn blies? Op het strand stonden  aan-het-zeetje-geboren vrouwen elkaar reeds te bevestigen, dat mensen van het binnenland de gevaren van de zee niet kenden.

sc0004f5a6

Dus, moeders onvergetelijke redder. Het ijlings in actie schieten stond hem prachtig, zoals hij toen richting haar met z’n boot over het water stoof. Moeder bleek evenwel op geen enkele fatsoenlijke manier in de boot te hijsen, haar benen sloegen iedere keer weer onder de romp. Daar kreeg ze zo de slappe lach van, dat haar redder van bruingebrande armoede niet anders kon doen, dan haar als een blank zeeschip terug naar de vloedlijn te slepen. Waarna ze dus goddank nog lang & gelukkig ons moeder kon zijn.

af83287bd301a90bd4c929dd1d460bff

Zwemmen leerde ze veel later pas, in het zwemdok van Breda. De redder van dienst was er niet half zo knap, maar moeders druipende lach des te meer. Tot op de dag van vandaag zie ik haar nog steeds eender welk brevet halen, en blijf ik mij beijveren voor een mooie moederkesdag. Ook al lijkt het buiten, aan het weer te zien, alleen maar een gewone donderdag de vijftiende te zijn.