LAATSTE GROET

Je zal het niet meer lezen, maar toch stuur ik je bij deze mijn laatste groet als een vallende ster achterna. Ook al weet ik, dat je mijn lichtstreepje niet meer zal zien, en dat er geen enkele geheime wens nog door je gedachten kan gaan.

Maar toch. Pas- & plots gestorvenen hebben nog veel aardsgerichte ontvankelijkheid, naar mijn gevoel. Je e-mailadres weet alleszins nog van niets en zwaait nog altijd even vriendelijk je telenet-deur voor mij open. Ook mijn eigen computer tovert je naam tevoorschijn als uit het eeuwige nu. Onuitwisbaar.

Een laatste groet dus, om je alsnog te zeggen hoe graag ik je heb gezien. Ik weet dat je dat wist. Na de dood van ons eigen moeder nam jij het zonder woorden van haar over: dezelfde warmte, dezelfde ontferming, dezelfde aanwezigheid. Met cake, met koekjes & met appelbeignets. Maar ook, met nog zoveel meer.

Verzet u, ga te keer tegen het doven van het licht!” schreeuwde de dichter Dylan Thomas, toen wij naar woorden zochten om je plotse dood in onder te brengen. Doch we hoeven ons niet te verzetten, want uw licht is niet uitgegaan, het brandt feller dan ooit. Ook de denkbeeldige groet ‘Porta patet, cor magis’ blijft van kracht: ‘De deur blijft open, het hart nog meer.’ Hoe dan ook, je zult er altijd zijn.

Er wacht ons niettemin een onbeschrijfelijk gemis, doch dankzij jou, in gedeelde dankbaarheid & gedeeld verdriet. Je naam vonkt er doorheen als een vlaag noorderlicht: even onvergetelijk, en eveneens met alle verwondering van dien.

Vonkenvanger

the_witcher_fire_hand_blonde_warrior_21328_1920x1080

Vang mijn vonken, Vonkenvanger,
recht mijn rug tegen uw muur;
dreigt mijn hooischuur vlam te vatten,
hou mijn pekhart weg van ’t vuur.

Blus mijn ziel, ik brand er horens,
drijf de stank uit mijn gemoed;
weer die wolf in mijn gedachten,
breek het ei dat ik bebroed.

Snij mijn rookgordijn aan flarden,
blijf daartoe om en nabij;
demp die smoorkuil in mijn kelder,
lukt dat niet, vang dan ook mij.

Temper weerlicht’s lichterlaaie,
doof die aangeblazen hel;
eer ik als een toorts ga branden,
Vonkenvanger, red mijn vel!

Heirkracht

qshzDtjib_r09TW42xY3qRwPYwFgm2BZB0EEno1Mtm_3d-5G5OJd6oX4cHuWemOi7u049UWMup2k7AibrCSnMC_L5gbt4VwNEcD5W3GDypUdksKUTUPjqnmlHr9oojA29VsnpJQKeDxIP8wpgqiaqU0wrgtSjDV2z3YH5aIiCsE

We zouden weer. Vandaag. Voor de derde keer dus, sinds 16 augustus 2017. Samen komen, en er even weer eens van dromen, dat vader ons nog niet was ontnomen. Acht kinderen, maar bovenal zo blij geweest met zijn vijf dochters. Zij dus, met z’n vijven, zolang als ze leven. Een ingekaderde belofte: ieder jaar, op de dag van vandaag. Doch Covid zond z’n leger uit, met alle heirkracht van dien.

8J62

Drie jaar geleden was het vandaag vaders sterfdag. Terwijl wij vonden: het had gisteren mogen zijn, op ‘moederkesdag’. In 1997 overigens al de twintigste keer zonder verweer tegen moeders afwezigheid, zonder haar bedremmelde glimlach om zoveel familiale aandacht. Twintig jaar al zonder haar zelfgebakken mokkataarten. Maar wat wil je: acht kindwormen, daar raak je sowieso voortijdig van uitgeput. Het geeft nog steeds te denken en dat doen we dan ook.

uLTAACpf1rQqzES49jys1r_G_Sfr1iH8guxVIeMwagZ1FqH_oojgUr-Qbpk3inr_UA3tJzzQTUpZ53heDVQXkX9nbSZcdklWFIbJvcOI9XowejiXcJl8l7EtTELVI_MzQ3u3SBOASUPD5B0HD-ko-OcxlgUVQfZwU7XZxDFQw33oh-DzzK00

Plots lag vader dus ook te sterven. Echter, ‘niet op moeders feestdag‘ moet hij tot in zijn narcose hebben gedacht, maar wel daags nadien, de volgende ochtend. Twee beklijvende dagen, voorgoed aan elkaar geniet. Dagen om nooit te vergeten. Helaas dit jaar: zonder meer, zonder toeten noch blazen, en zonder bubbels in onze glazen. Trouwens, we kunnen dat mottig woord ‘bubbel’ ook niet meer horen, ondanks de verdiende sporen ervan, dus laat ook maar zitten.

d8e95ba0

Het wordt dus acht keer ieder voor zich dit jaar. En voor de vrouwelijke vijf onder ons: ook zonder kippig gekakel, zonder de vrolijke weet-je-noggen, en bovenal, zonder het bevorderlijke kip-videeke aan de feestelijke tafel in het zusterhuis. Echter, niet zonder het geruis van vaders bloed in onze aderen, en ook niet zonder de zoete geur van 49 moederkesdagen in ons gemoed, sinds 1948.

9789462620902-300-0

De 16de augustus anno 2020 doet alsof hij van niets weet. Tenslotte regent het zelfs, maar tegelijkertijd schijnt ook de zon: een soort van duveltjes-kermis dus. Met wat imaginatie lijkt dat het weerwerk van onze vader, als spitse afsplitser van god. Daar hebben we vrede mee, want opgelost: vader is alleszins op post!

Schommelen

Zijn boom des levens zelf geplant,
zijn kruin gericht ten hemel;
zo diep geworteld, navenant,
voor ’t heftig bladgewemel.

Wist in zijn boom, met zorg gesnoeid,
elk nestje te behoeden;
hij liet ons daarin ongemoeid,
ons eigen ei bebroeden.

Koos moeder hem tot stamboom voor
ons daarin rond-geklauter,
niets drong ooit zoeter tot ons door
dan ’t ouderlijk getouter.

Ging moeder-lief haar ene schoen
voortijds ondraaglijk wringen,
zij bleef, zij blijft in gouden doen
haar schommelliedje zingen.

Gezamenlijk, nooit nog alleen,
doch steeds zichzelf gebleven:
zie, levenslang, als twee-in-één,
door-zoeven zij ons leven.

Liefste getrouwen,

tumblr_ky6fk57rhs1qzhl9eo1_1280

 

Ach, was die zeespiegel al maar gestegen,
zo ongenadig, die koperen ploert.
’t Buikspek doorregen, voor pampus gelegen,
terwijl ook corona ons nog steeds beloert.

Om van die jammerklacht nog maar te zwijgen,
dat er geen boter is voor bij de vis.
Zweten en zwijgen en ’t inzicht verkrijgen,
dat niets volkomen vanzelfsprekend is.

Waar blijft die regen, die bliksem, die donder,
doch bovenal tussen ginder & hier
lijkt nooit-meer-zonder steeds meer op een wonder:
wanneer krijg ik jullie nog eens in ’t vizier.

 

Akte van Berusting

DxiWy2GWkAIPesd

Een ‘akte van berusting’ is een uitdrukkelijke, schriftelijke bevestiging dat een procespartij berust in een tussengekomen vonnis of arrest. Door deze akte te ondertekenen geef je aan niet in beroep te zullen gaan. Kortom: let it be.

aykut-aydoc49fdu

Neus & Mond zijn het dus eens geworden: ze nemen -althans toch wat betreft de openbare ruimte- gezamenlijk afstand van het gelaat waartoe zij behoren, en zullen elk opgelegd contactverbod respecteren? Ergens in de bijbel staat dat God wijde neusgaten heeft. Daar kunnen zijn mensenschepsels momenteel alleen maar van dromen binnen de duffe benauwenis der mondcondomen.

AYKUT_AYDOGDU_07-660x330

Echter, onze eigen schuld, zo heeft God al laten weten, want veel te voortplanterig. Doch dat niet alleen: altijd maar doen of de neus bloedt, daar groeit ze van dicht. En al helemaal als ze geschonden is of als je er wilde haren in hebt staan. Bovendien, mensen bijten elkaar dan ook nog eens geregeld de neus af. Je zou soms sowieso voor minder een gezichtsmasker gaan dragen.

mastelli_antonio_rioba_venise_3

Gelukkig zijn er hier & daar nog neuzen waar je een beetje geluk uit kunt wrijven, tenminste, als je nog in Venetië geraakt op het Campo dei Mori, waar je de Noorse koopman Sior Rioba even bij zijn ijzeren neus kunt nemen. Of in Napels, waar je in de Via dei Tribunali de Busto di Pulcinella kunt vinden, alsook een extra portie geluk, door diens wellustige gouden neus eventjes aan te raken.

neus-pulcinella-napels-1

Hoe dan ook, neuzen tellen is voorlopig niet meer aan de orde. Een vriendelijk gezicht geeft overal licht? Ons ware gelaat valt niet meer te tonen. Plots lijken we allemaal een gezicht te hebben als een boer die kiespijn heeft. Je zou voor minder liefst weer binnen willen blijven, in zo’n wereld vol gezichtslozen.

M0016_1000x1000_01__00169.1534531243

Blijven over: dag beste kijkers. Maar kom, oude ogen kunnen het niet meer aan om er in hun eentje nog een waar gelaat van te maken. Plots zitten we ongeveer ‘faceless’ tegenover elkaar, terwijl het eigen brein onophoudelijk probeert te waarschuwen ‘dat er iets aan je gezicht hangt dat daar niet moet zijn’.

36dba432698647.Y3JvcCw0OTUsMzg3LDI5LDE4NQ

En tussendoor krijgen die arme ogen ook nog eens al die wesperige krantencommentaren te lezen van die schare scherpscharen, die hun lezers -zelfs indien met overschotten van onuitstaanbaar & speekselloos gelijk- het zevermasker weer van het getergde gelaat doet rukken, nog voor het is opgezet.

61q1hw6QJIL._AC_SL1005_

Kortom, breek me de mond niet open: zonder de nodige berusting zou het ronduit verstikkend zijn. En anders: zwijg nu toch eens allemaal en laat u aanmanen door de bronzen vinger van de goddelijke stilte in uw achterhoofd. Of laten we samen de inmiddels liefst van buiten geleerde Akte van Covid bidden:

‘Mijn beste medemens,
ik wil u bovenal niet besmetten uit geheel mijn lijf,
uit geheel mijn mond, noch uit al mijn krachten,
zodat gij bijgevolg elk mondmasker waardig zijt.
Ik zal die Covid blijven bestrijden geheel uit mijzelf,
uit liefde tot u. In deze liefde wil ik leven,
opdat gij niet voortijdig komt te sterven.’

*
Illustraties Aykut Aydogdu

 

Déjà vu

flowers_blue_red_stilllife_food_brown_white_color-850876Zie dat geduldige vaasje daar maar staan, met dat tuiltje bloeiende liguster dat als ‘a fragrant cloud’ zijn bedwelmende geuren los laat, ten bate van het goede leven. De vroege lente wordt aangekondigd door de eerste merel die zingt, de beginnende zomer door de plotse geurvlaggen van de bloeiende liguster.

6577174EF7E8A39934981C85722C5F63-citroenvlinder-op-liguster

En inmiddels is het weer zover, godzijdank. Als de liguster bloeit krijg je gratis aromatherapie, is er even geen nood aan euthanasie en wordt alles in gereedheid gebracht voor het jaarlijks Feest van de Melancholie. Als de liguster bloeit zijn al de zomers van je leven ermee gemoeid, en dat wil wat zeggen: weemoed, sowieso, en herinneringen die zich klaar maken voor een reunie in het Paleis van de Weemoed. Je gaat er met de jaren alsmaar lieverder naartoe.

Paleis-van-de-Weemoed-Mackrad.nl-Multimediale-oplossingenVijfenzeventig procent van onze emoties wordt bepaald door wat we ruiken. Heerlijke geuren verhogen ons welbevinden. Niet voor niks hebben we 30 miljoen reukcellen ter beschikking om daarmee ons verstoord zenuwstelsel terug in evenwicht te brengen via het limbisch systeem in de hersenen, en soms is dat behoorlijk nodig. Als de liguster bloeit kan zich dat dus weer voltrekken.

tenor

En, alleen al de gedachte is een verrukking: hoe je geliefde te herkennen als de liguster bloeit? Dat laat ik Thomas Lieske maar vertellen, hij lijkt het te weten:

“Dit is wat de geliefde verspreidt:
een geur van zomerlinde, van avondmelk,
van naakte huid onder een joppertje,
een geur van liguster aan het eind van de tuinen,
waar in het lage licht met het geduld
van spinnen de geheimen worden prijsgegeven.”

85449Zal het hiermee lukken? Pluspunt: als de liguster bloeit worden de dagen langer dan lang. En voor de rest: “Laten wij bidden voor hen die het moeilijk hebben. Maar vooral voor hen die moeilijk doén.” Heel goed idee, Herman Finkers. Trouwens, als de liguster bloeit begint de ziel vanzelf te bidden, voor van alles.

 

 

MET HET OOG OP VANDAAG

e46e70077315a0753fdb6a6450e1fa04

Nog even en we lopen er van krom. Al die tegenstrijdigheden, al die contra-dicties, je krijgt er jeuk van in je oren. Al weet het weergekeerde Suskewietje al heel wat soelaas te bieden, hoogtijd niettemin om weer eens wat beter op mijn ‘Tellegen’ te gaan passen, Antonius Otto Hermannus Tellegen. Bij hem vind ik altijd terug, wat op bepaalde momenten blijkbaar zo danig bescheten is geraakt, dat het nog nauwelijks te herkennen valt: de betere versie van mezelf. Zonder meer maar vooral, zonder minder. En dat mag best wat pijn doen, desnoods.

javier-mayoral-ro93-JVM30

We weten blijkbaar niet hoe doorzichtig we zijn? De volgspot is een ongenadige lichtwerper geworden. Het oude gebed is weer helemaal terug van weg geweest, dus laat ons bidden, in het Rijk van het Midden: door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn overgrote schuld? De perceptie van ongemakkelijkheid hangt als een grauwsluier over de ‘vandagen’. Weg met het suf gelulde mens in mij.

278949_original

Daarom, ik zou best wel eens de eekhoorn, de mier of de mol van Toon Tellegen willen zijn. Want wat een feest: hun wonderlijke gedachtengangen, zonder dat ze daarmee in de clinch hoeven te gaan met elkaar.  Het vanzelfdenkende versus het gedachtenloze. Daar kan zelfs lovely Alice in Wonderland niet tegenop.

QS_4cff855699204116999716618fa8692b

Woord & wederwoord als wederzijdse kussen. Brieven & taarten die je gewoon ter bestemmeling in de wind kunt gooien. Niet onderhevig te moeten zijn aan de wereld & de mensen. Toon Tellegen had voor mij de Schepper mogen zijn van het heelal. Hij zou de aarde niet groter hebben gemaakt dan een bos, vol meelicht & mos. Op zich groot genoeg, laat mij daar vandaag maar in los.

openforfantasy

Niet dat ik in ’t diepst van mijn mensengedachten een bladluis had willen zijn of een pissebed, maar in het Tellegen-bos zou het mij niets kunnen schelen. Doch vandaag wil ik liefst van al een krekel zijn. Rechtvleugelig & voelsprietig, zodat ik de almachtige boktor een brief kan schrijven aangaande mijn verzuchtingen.

45649139_1944431082342284_4784494233926843423_n

Want van de boktor is geweten dat hij alles kan maken: ‘vleugels voor wie nooit gevlogen heeft, vinnen voor wie niet kan zwemmen, een schepnet om de zon vanachter de wolken tevoorschijn te halen voor iemand die het steeds koud heeft’.

d914777109666f4782a3fa0017614f6f

Die boktor, dat lijkt mijn vader wel, die kon ook alles. “Behalve kindjes maken“, meende mijn kleine broertje destijds, “want dat doet Jezus.” Maar kom, even weg nu uit de mensenmodus. En ook al voel ik mij in wezen eerder Toon Tellegen’s mier, vandaag ben ik de krekel, ik ben er helemaal klaar voor. Het puntje van mijn rechter voelspriet is al aan ’t schrijven, en dat gaat mij als de krekel van Toon Tellegen beter af dan de oude Zemelaarster in mij: gewoon overschrijven.

funny-finger-holding-blank-bunner-260nw-363188813

Geachte boktor,

Zoudt u zo vriendelijk willen zijn mij eens anders in elkaar te zetten? Ik zit namelijk niet goed in elkaar. Als ik goed nadenk klopt er niets aan mij: alles zit of op de verkeerde plaats of doet maar wat. Voelsprieten, tenen: noem maar op. Ik zou ook graag eens een dunnere jas willen hebben. Mijn huidige jas belemmert mij namelijk bij het vliegen. Hebt u mij ooit hoog zien vliegen? In de wolken? Ik niet. En tenslotte ben ik niet tevreden over mijn gedachten. Ik zou wel eens iets heel anders willen denken. Maar wat? Ja, als ik dat wist, dan dacht ik het wel.

Mag ik mij morgen in de loop van de ochtend bij u vervoegen, zodat u eens zelf kunt zien wat u voor mij kunt doen? Het geeft niet hoe ik eruit kom te zien. Als het maar anders is.

De krekel.

P.S. Een voorstel van mijn kant is om één voelspriet weg te laten, en één oog op mijn staart te zetten en het andere oog te vervangen door een oor. Ik hoor namelijk nooit genoeg, vind ik. Een oor op een lange steel, dat lijkt mij ook wel wat. Dan zou ik mijzelf eens van op afstand kunnen horen tsjirpen. Ik hoor mijzelf nooit goed! En ik hoor liever dan dat ik zie. Maar ik laat dat graag aan u over.
Nog iets: ik wil liever de krakel heten. Kan dat meteen ook? Ik wil heel graag dat iedereen die mij tegenkomt naar mij kijkt en zegt: ‘Hallo krakel, hoe gaat het met jou?’ Dan wil ik op kunnen kijken uit mijn nieuwe gedachten en kunnen knikken en zeggen: ‘Goed, heel goed!’ En dan wil ik opstijgen en tsjirpend de lucht in vliegen, tot bij de zon. Dat wil ik.

Alvast: De krakel.

a7772530c5f22a0f0964f5275e393d01

 

TEGENWOORDIGHEID VAN GEEST

white-dove-illustration-animated-gif-2

De heilige geest klapwiekt er op los in onze tuin. De wind zoeft door z’n vleugels en wat een lieve lust om te aanhoren. Maar welke van al die duiven mag het zijn, daar hoog in de Atlasceder? Is het een tortel of is het een houtduif die ons komt begeesteren? Wellicht zijn ze met z’n allen samen een soort van heilige veelvuldigheid, althans, daar lijkt het toch op.

zP3d0dG_gtkmwjFX1iDElamuWQhpHo7ojMHd7Csm0c4AwvwWOWDzUuYZpEwtyBjc_PKKHsThbPFvEjC2XmLoeTYILw

De Geest uit vier gewesten, waait d’aarde boordevol,
nu vallen oude vesten, elk krijgt zijn nieuwe rol.’
Ooit heb ik in mijn jonge jaren de gewelven vol gezongen met dit lied, gecomponeerd door Jos Wuytack, op een tekst van Gery Helderenberg.
Een lied dat altijd is blijven hangen, omdat de inhoud ervan mij zo aansprak.
Acht strofen, al werden er slechts enkele van gezongen.

5-Truths-About-the-Holy-Spirit_1920

‘Wij staan met vuur doorzinderd, met talen hoog en luid,
de liefde ongehinderd, gaat alle kanten uit.’
Met vuur doorzinderd: meer tekst & uitleg hoefde Pinksteren
toen niet te krijgen voor mij, zo krachtig vond ik dat beeld.
‘Kom, Gever aller gaven, kom, aller armen troost,
kom voeden ons en laven, val brandend uit den oost!’
Vooral dat ‘val brandend uit den oost’ sprak toen eindeloos tot mijn verbeelding,
en dat doet het in feite nog steeds: Pinksteren blijkt een vonkend gebeuren.

En die heilige Geest? Het zijn goede geesten die terugkeren, doch laat mij maar spreken van de ‘veilige’ geest, namelijk die van m’n vader. ‘Op een mooie Pinksterdag‘ was zijn lievelingslied. Beter kon zijn vaderschap niet worden bezongen, moet hij gedacht hebben. Inmiddels zijn de rollen omgekeerd.

MoSPinksterdag

Kindje luistert, kindje fluistert:
‘k wil naar ’t parkie in de zon!
Handje in zijn hand gekluisterd,
kindje wou dat het nog kon.

Pinksteren Anno Nu in Nederland.

GEMUILKORFD

5e885a86d98bf7.97221789

Of je nu een mond hebt als een hooischuur of je bent er al dan niet op gevallen: het zal zo stilletjes aan eender zijn. Zet je masker maar op, en weg is de mond, alsook waar hij van vol is. Iets te zeggen? Het is allemaal de mond maar getergd, wat de muilkorf verbergt. In de winkels wordt je als koeien in het slachthuis door een smalle gang naar het genadeschot van je aankoop gejaagd, geen uitwijk of ontsnapping meer mogelijk. De grond onder je voeten lijkt op een gecontroleerd mijnenveld vol waarschuwingen. Veeg je mond maar af, en zeg dat je al gegeten hebt. Het blijft sowieso hard lopen, niet vallen en gauw terug.

ur,mask_flatlay_front,product,600x600 (1)

Men kan de mensen de mond niet stoppen? Zowel voor de tandenlozen als voor wie met een zilveren lepel in de mond is geboren: een grote mond opzetten is er voorlopig niet meer bij, laat staan speekselbellen blazen. Dat wordt dus binnensmonds mopperen. Voorlopig liefst geen monden die tekeer gaan als lazaruskleppen. En wie gal in de mond heeft, kan sowieso geen honing spuwen.

KAPJESKEUZE

Oog-om-oog kan nog, tand-om-tand dus niet meer. Iemand aan de tand voelen evenmin. En het zal lachen worden in je baard, niet in je vuistje. De tanden bloot? Alleen nog thuis. Daar hebben we gelukkig onbeperkt mooi praten, zelfs zonder blad voor de mond. Een spitse neus, een spitse kin, daar zit Sinjeur de Duivel in?

venetiaans-masker-dokter-pest

Al tart het onze stoutste dromen: voor wie buiten wil komen, is een mondkapje mooi meegenomen? Mooi, dat zal er al vanaf hangen. In ieder geval: weg zijn dan de wilde haren in de neus, weg die twee diepe voren naar de mond, weg die dubieus geworden lachrimpels. Echter, doen alsof de neus bloedt zal dan niet meer kunnen. En onbeperkt een frisse neus gaan halen misschien al evenmin.

DE PLANTREKKERS

Doch het deksel op de letterlijke neus krijgen zal allicht minder pijn doen deze zomer, al zal dat in figuurlijke zin juist het tegenovergestelde zijn. Wie niet besnot is moet alleszins zijn neus niet vegen. Bovendien, mondvrienden zijn geen vliegenpoten waard, wordt er gezegd, en gebraden duiven vliegen ons sowieso niet in de mond. Welaan maar vlug aan ’t naaien, ’t is covid jaargetij!

mhv_gezichtsmasker_xxi.l.4

Adam, gij zult werken? De morgenman bidt om geen herberg, maar de kroon op zijn werk blijkt corona te zijn? Echter, àls de ploeg werkt, dan blinkt ze. En de dag van morgen zal wel ‘voor zijn zelven’ zorgen? Heden is heden, maar morgen is een onbegrijpelijke dag. Dat onze kinderen dus maar rijke ouders mogen krijgen.

Tadeusz_gazda_5_wierzby_latem

Doch de morgenstond heeft niettemin nog altijd goud in de mond en hoeft gelukkig geen mondmasker op. En de blauwe lucht begint uit te breiden, je kan er al een broek uit snijden. Aller dagen zon is nog lang niet onder, en ze schijnt de vriendelijkheid zelve te zijn. Dus hopelijk krijgen we op termijn ook weer wat rozengeur & maneschijn? Sing, Cohen, sing, ring the bell that still can ring!

 

 

 

 

 

VOOR EEUWIG EN ALTIJD

00089

mama de allerlifste die ik ken is jouw.
eens als jij sterft zal ik je aan god geven en zeggen dat je daar moet leven tot ik je kom halen om in mijn hard te leven. ijgelijk wouw ik niet dat je eens zuld sterven. maar waar ik heel blij voor ben is dat je nog lang en lang kund leven. ik zie jouw zo graag dat ik je nooit zouw kunne verladen.

Ondertussen blijkt dit een briefje van meer dan veertig jaar geleden: zit ik op een berg, of  zit ik in een dal? Al die tijd is ze, net zoals toen, voor mij uit blijven rijden: het ronde mopneusje altijd eerst en dan dat weerloze halsje dat vanonder de uiteen waaiende krullen zo blank tevoorschijn kwam. Haar handjes die ’s morgens vogelspinnen werden, die ik dan met vrolijk geweld op m’n rug moest doodslaan, om ze daarna tot haar groot jolijt in stukjes te hakken & op te eten.

763-2

-“En word jij mijn kindje als ik een mama ben?”
Dat heb ik haar bij nader inzien niet aan willen doen. Laat mij maar voor eeuwig en altijd haar moeder blijven, met alle ‘dankjewelheid’ van mijnentwege.

Moederdag anno nu

CORONA’S GEDEELTELIJKE MOEDERDAG ANNO 2020?

THE SOUND OF SILENCE

Soms roept de nacht je, hoewel niet bij naam,
wilsonbekwaam naar het nog-open-raam:
waar je, zo lijkt het, de enige bent
die nog in leven is, op dat moment.

En uitvergroot, als een soort deelgenoot,
hoop je, al denk je al sla je me dood:
dat er straks, eenmaal ten einde latijn,
een zelfde magische stilte mag zijn.

Door ongeloof of de maan die verschoof
gaapt er al gauw weer een donkere kloof:
tot Pentatonix -hoewel ’t schoentje wringt-
‘The Sound of Silence’ nog eens voor je zingt?

JAAR NA JAAR

Scan 340

Jaar na jaar & zienderogen,
worden kleine meisjes groot,
worden zichtbaar opgetogen
zowel lot- als zielsgenoot.

Als je in haar hart kon kijken,
dwars doorheen haar twee maal tien,
zou je daar, zoals zou blijken
nog steeds dit prinsesje zien.

’t Groot geworden meisje groeide
om het kleine meisje heen,
gloeide, vloeide over, bloeide,
niemand krijgt hen nog uiteen.

 

 

YESTERDAY

botticelli-juan-ibanez.gif

Heimwee doet ons hart verlangen? Bovenal naar het gisteren van weleer, toen we nog heerlijk overal naartoe konden. Geen haar & toch maar kammen. En het was waar zo gelegen, de één kwam de ander tegen. ‘Yesterday, Covid-19 seemed so far away, now it looks as though it’s here to stay, oh I believe in yesterday.’

Helaas, we zijn niet van gisteren, maar van vandaag. Wat betekent: wel ingelicht & bij de pinken. Daar zit je dan, met je gewassen nek & je gewassen kleren. Indachtig de leuze ‘beter één die met mij gaat, dan twee die mij volgen’. Ik zeg niks, maar god hoort mij brommen. Gelukkig is er nog David Scott van The Kiffness, om dat prachtige yesterday terug te zingen naar de dag van vandaag.

Please don't touch!

Nergens beter dan thuis? Kom hier, dan zal ik je oprapen. Aangebrand & nog niet gaar, hou je mond & eet nu maar. Wie het schoentje past, die zet het in de kast en haal je broek op, want de lucht hangt laag. Hallo, hallo, wie stinkt daar zo, het mannetje van de radio? Ga nu maar gauw slapen, des te eerder ben je jarig.

THUISFRONT.jpg

En ondertussen, veel opgespaarde kussen, veel ijverig geklooi bij het klussen. Veel minussen maar goddank ook wel wat plussen. Veel gemoederen te sussen, veel huiselijke brandjes te blussen en het voelbare gemis van de zussen.

You can't control.jpg

Het valt wel, maar niet mee? De zwarte zorg zit achter de ruiter te paard. Het is iets van kou & ongemak: als iet komt tot niet, dan is het allemans verdriet. De zwartste rook zoekt altijd het blankste vel. Hard lopen, niet vallen & gauw terug.

Virus!

Citaat: als hadden komt, is hebben te laat. Die het verdrinken is ontkomen, past op het ondiepe van de stromen. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Stik niet hartje, je hebt geld gekost. Il passe un ange.

Corona virus

En voor daarna: eerlijk zullen we alles delen, ik een beetje meer dan jij? De hele dag luiden met de klok van de eeuwige duivel  voor een god-zij-met-ons? Het is niet altijd kermis, ook al staan er kramen. Niet het vele is goed, maar het goede is veel. En daarbij, de beste mensen op aarde, zijn de honden & de paarden.

To wonderland

Maar al jaagt Covid-19 ons over de kling: zonder slijpen geen glinstering.

 

 

IS DAT NU ZO MOEILIJK?

21743144-risico-verwarring-business-concept-met-een-zakenman-op-een-hoge-draad-gespannen-koord-lopen-naar-een

Ja dus. Soms kan het zo moeilijk zijn als op deze prent. ‘Ik heb geprobeerd’ vindt men al gauw een mooi grafschrift, maar zolang je nog leeft is dat bijlange niet genoeg. Zelfs ‘ik doe mijn uiterste best’ lijkt momenteel een ondermaatse attitude. Het mag alleen nog maar zijn: like a bridge over troubled water, I will lay me down. En stand houden alstublieft, zodat iedereen over u heen kan lopen.

the_bfg_banner_textless_by_mintmovi3-da948yd

Is dat nu zo moeilijk? Ja, dat is zo moeilijk. En zeker als we voor de leukigheid Simplistisch Verbondje gaan spelen -of een slappe versie van de Grote Vriendelijke Reus gaan opvoeren- wordt het al helemaal ge-Ceulaer & gekukel. Hemdeke raak mijn gatje niet, mijn buikje is van goud? ’s Werelds gunst hangt in twee schalen, klimt ze hier, daar zal ze dalen. En we zijn nog lang niet aan het eind van elk verlangen. Je moet door veel steegjes om in een straat te komen.

hqdefault

Zo louterend de stilte in de stad, zo enerverend het hanengekraai van sommige commentatoren: we roeien met tien riemen naar lager wal, het lijkt wel huilen met de lamp uit, in een pikdonkere kelder met een zwarte doek over je kop. Alsof het valt te weerleggen dat stroop kleeft, dat suiker kruimelt en dat bloem stuift. Of stellen ‘dat het regent maar ik geloof het niet’. O, o, wat stinkt mijn kennis.

Roland_Topor_Hand_Zonder_titel_1976

De val & het brokkenparcours van? Weken te laat & geen plan B? De wereld op z’n kop: jong beschermt oud, alsof daar iets mis mee is? De teloorgang van, vul zelf maar in, het zal altijd juist zijn. Het leidmotief lijkt wel: bedank de beul maar, dat hij zo lang van je kop is afgebleven. Zolang de grond onder je voeten niet wordt weg geschreven: kop in de nek & wuiven naar de helicopterhemel?

background-black-and-white-neverland-tumblr-Favim.com-3093529

De buitenlucht is er schoner op geworden, maar onze geestelijke binnentuintjes zijn onderhevig aan zure regen. Nu Café De Warme Hand gesloten is, wordt ons innerlijk behang volgeschreven alsof het gevangenismuren zijn geworden. Zaterdagmorgen? Extra leesvoer op de mat onder de brievenbus, dankuwel alstublieft. Mocht Zjef Van Nuytsel nog leven in deze coronatijden, hij zou van zijn mooiste lied wel drie keer per week ‘de botte morgen’ kunnen maken, waarmee hij zich dan vanuit zijn huiskamer in de aandacht zou kunnen zingen.

51zwGs6phaL._SL500_

Bij leven & welzijn, de blije brief van Joël De Ceulaer dan maar? Hij lijkt het min of meer allemaal te hebben: de lijvige looks, het talige talent, de goddelijke geestigheid, de analytische aandriften of eender wat: hij heeft het, of heeft het gehàd. Maar niet voor lang meer? Ik weet inmiddels wel beter: hij zal het spel nog niet zo gauw moeten verlaten, achterna geroepen door die belachelijke kreet ‘tot nooit meer!’ Hij wordt geprezen & gelezen, hem is de uitkijkpost toegewezen.

960x540

Ooit vond ik hem de absolute beste. Namelijk, toen hij de laatste bladzijde van de Knack (of was het de Humo?) zo fijnzinnig wist op te fleuren met zijn toen nog zo coole brieven. Prikkelend als ijsblokjes op een verhitte huid. Even intens van kleur & van smaak als Maraschinokersen op een taart, met in zijn geval de gekonfijte steeltjes er nog aan. Wie ze niet lustte mocht ze altijd aan mij geven.

viss004sinn01ill171

Maar het heerlijke gegniffel van destijds is zelfgenoegzaam gegnuif geworden, durf ik wel eens hardop te denken. Zijn uitkijkpost? Maak er maar ‘kijkuit!post’ van. Hij werpt zich tegenwoordig als een arend op zijn prooien, met scherpe klauwen & een overheersende blik. Een hoogvlieger, echter, letter voor op.

Schilderij Dieren ArendPastel

Zijn gevleugelde woorden, ondanks de camouflage van zijn vleierige kreten voor & na, zijn daarom niet minder ongenadig, integendeel. Zoveel betoverende taalkundigheid voor iets waar ik niet meer van hou, wat een spijtige contradictie.

12713475273_56edeafac9

Maar er is gelukkig ook nog deze variant: elk heeft een hemeltje op eigen hand.

 

AL BIJ AL

joy_wants_eternity-you_who_pretend_to_sleep

Vreugde verlangt naar eeuwigheid. Wie zou niet voor altijd deelachtig willen blijven aan het licht van de morgenden & de geuren van de nacht. Wie zou ze niet voor eeuwig willen aanhoren, die prachtige gezangen van mensen & vogels. Wie zou niet willen dat ook zij weer op konden staan, de reeds gestorvenen onder ons. Wie zou niet zeggen: ja, graag, op een dag als gisteren of vandaag.

ad4ea9b8ebb189b125e1272e1db561ca

Laat Pasen ons een glimp zien van die eeuwigheid, waar wij eigenlijk niets van begrijpen? Dat elke seconde ervan voor altijd van tel blijft? Zonder datum, zonder uur & tijd, zonder vroeger of later, als een eeuwigdurend vandaag?

B47G-nmCQAAm32_

De eeuwigheid als het eeuwige nu. Zoiets als ‘het geheel dat groter is dan de som der delen’. Of zoals mijn moeder zei, niet lang voor ze plots is gestorven: “Ik had nog op veel plaatsen willen komen, maar als ik dood ben, dan ben ik overal.”