ONDOORGRONDELIJK

liang-animation-papier-02

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, wordt er gezegd.Zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen!” Je zou je soms terecht gaan afvragen: waar brengt hij ons in godsnaam toch naartoe? In het bijbelboek van Job staat: ‘De roofvogel kent niet het pad daarheen, het haviksoog ontdekt het niet.’ Ondoorgrondelijk, inderdaad.

illuminati_wallpaper_by_xd3vyx-d4pzh0d (1)

Niettemin, je weet de weg & je kent de spraak? Of bloemen zijn te vinden op elke weg, maar niet iedereen weet er een krans van te winden? De gulden middenweg die zo moeilijk te vinden is tussen al die  wegen & zijwegen zonder wegwijzers?

original

Misschien wordt elk van ons op weg gestuurd voor een denkbeeldige reis naar het Morgenland, zoals in die roman van Hermann Hesse? Zo’n dwaaltocht waarbij je onderweg jezelf kwijtraakt om via een schijnbaar doelloze reis vol beproevingen jezelf weer terug te vinden: er zou iets voor te zeggen zijn.

Apol_slider_website

Of wie weet wordt het vroeg of laat zoiets als een tocht naar Nova Zembla, waarbij ons schip zal vergaan en wij met een bevroren hart moeten zien te overleven in ‘het Behouden Huys’ dat we eerst nog zelf moeten bouwen, onder het angstaanjagende gehuil van de Arctische wind en de hongerige poolberen?

voyage-650x810

Of worden we figuurlijk naar het middelpunt van de aarde gestuurd in ons eigen binnenste, om er af te dalen in een slapende vulkaan, zoals Jules Verne dat ook probeerde te doen op Ysland. Of wie weet wacht ons in tegendeel alsnog een reis naar Ithaka, ‘zo mooi dat wij in stilte wensen dat de  weg lang mag zijn.’

bansky

Of wie weet wordt het alsnog een gang naar Canossa, die ons uiteindelijk zal dwingen het hoofd in eigen schoot te leggen en schuld te bekennen. Hoe scherp kan de nagel aan de vinger zijn, hoe bloedend dat gat op de beklopte borst.

a6b9c196ff0b55f6b973166f2a0a9e43

Zoveel toegangswegen, binnenwegen of uitvalswegen waar we op goed geluk worden in gedreven, of er anderzijds in verloren worden gejaagd, zodat ons zonder ophouden door een dwingende stem bevolen wordt te heroriënteren. Maar waar we ook uitkomen, het lijkt alleszins geen uitgestippelde route.

2c7fb8e135323d5db7e68510499f2b05

Eerst gedacht & dan gedaan, is de weg der wijzen gaan? Maar ook al zien we wolven & beren op de weg, moge het niettemin een goddelijke geruststelling zijn, die het ondoorgrondelijke wegwijzert als ‘een natuurlijke, leidende kracht die alle dingen naar hun vervulling voert.’ Hoe dan ook:“Volg me!” zegt de weg.

 

 

HET MOET GEZEGD

IMG_0219

Daar is het strijklicht weer. En om ter oogst, je moet al uitermate bijziend zijn om het niet te zien: dat heerlijk seizoenende licht van oktober. De zon bukt zich tot onder de bomen alsof ze de gouden schaduwen daaronder bijeen wil rapen met haar horizontale stralen. En het moet gezegd: er valt nog heel wat te halen.

original kopie 3

Oktober haalt z’n penselen boven, alsook z’n blazende hoorn. Nog even, en we worden collectief een innerlijk jaar ouder, als het weer begint te wieroken in het hout. Het wordt dus zaak om de 70 spieren -die nodig zijn om te blijven praten?- voldoende warm & soepel te houden, en zeker ook die 15 lachkabeltjes all over the face. Ja, zelfs die 40 hardnekkige spierbundels ten behoeve van al dan niet blootliggende fronsen, want bedenkingen zullen er sowieso altijd zijn.

8663057059_204c1800ec_o

En wat schiet ons ook alweer te binnen? De verschietelijke spinnen! Als zwarte zonnen stralen ze hun poten uiteen op muren & plafonds, in het schijnbare gedacht er vrolijk uit te zien. En nuttig als ze zijn, doch ook behoeftig om te mogen blijven, proberen ze de indruk te wekken alle afvoeren van bad & douche eigenpotig te ontdoen van onze verloren wilde haren. Vooruit dan maar.

67cd37a440d3af94c4f76ff6a2615cf1-bezet.bd507902

Ook onze billen weten inmiddels, hoe laat het is: er zitten weer koude schrikdraden op de wc-brillen. Dus alle dikpartijen hopen bij blootstelling stiekem op warme handen tussen billen & brillen, of komaan Blokker, een op maat gemaakte fleece-overtrek voor wc-brillen, hoeveel moet dat kosten?

131549

En dan de tuin, die ronduit weer naar honing geurt, gonzend van de bijen in de bloeiende klimop. Met ‘deep down under’ de wachtende kruisspinnen in hun wagenwielen van webben, als zouden het levensreddende opvangnetten zijn voor al die gevleugelde trapeze-dansertjes boven hen. Het lijkt zo te zien nog waar te zijn ook: als er eentje naar beneden valt, dan wordt die meteen goed geknuffeld & warmpjes ingesponnen. Kruisspinnen ‘weven’ waarom.

yumoristicheskie-illyustratsii-i-karikaturyi-gerhard-gluck-15

Voor & na, zowel als tussendoor zien we uiteraard ook de najaarsbuien wel hangen. Vluchten kan niet meer, maar schuilen nog wel, zolang de bladerdekken nog enigszins stand weten te houden. Maar onder onze inmiddels weer gebotinneerde voeten vechten de boomwortels een wanhopige strijd uit voor elke druppel water die aan de verdamping is weten te ontsnappen. Echter, bomen zijn beleefde wezens, ze houden hun huishoudelijke zorgen binnensgronds. Laten we dat zelf  -bij wijze van spreken- ook maar doen.

bolster_kastange.png

De doorsnede van een egel? Een pruik voor een kaal geschoren hart? Het stekelige nest van een kwetsbaar vogeltje? O kastanje die daar brandt, zeg mij is mijn hart verpand? Geteld door het aantal herfsten is dat geen vraag meer om het vuur voor op te poken, dus laat mij heden ten dage maar een ander liedje zingen: bist du bei mir, geh ich mit Freuden zum Sterben und zu meiner Ruh.

Gerhard Glueck Herr Klueter 400

Meneer Klüter telt ongeveer 4.000 bladeren per uur,
vooropgesteld dat het windstil blijft, aldus Gerhard Gluck.

 

SLIJMJURKEN & BLOOTBROEKEN

il_570xN.1314704302_atl0

-‘Ik ben het langzaamste dier dat er bestaat’, zei de slak.
-‘Ik ben ook heel langzaam’, zei de schildpad.
-‘Maar ik ben veel langzamer’, zei de slak. ‘Veel en veel langzamer. Als ik van hier naar daar ga’ en hij wees naar een grasspriet, niet ver van de plaats waar zij stonden, ‘dan duurt dat oneindig lang.’
-‘Maar ik ga helemaal niet naar daar’, zei de schildpad, ‘Ik sta stil.’ De slak keek hem even donker aan. ‘Ik sta ook stil’, zei hij toen. ‘Alleen sta ik veel langzamer stil dan jij.’
-‘Langzamer dan stilstaan bestaat niet’, zei de schildpad.
-‘O nee? O nee?’ zei de slak met een scherpe stem. ‘Je hebt zeker nog nooit gehoord van haastig stilstaan of schielijk stilstaan?’ ‘Nee’, zei de schildpad.
-‘Dat komt omdat je veel te vlug denkt’, zei de slak.
-‘Ik denk helemaal niet vlug’, zei de schildpad.
-‘Je denkt wel vlug’, zei de slak en hij zwaaide met zijn steeltjes heen en weer. ‘Pardon’, zei hij toen en zat weer doodstil in het gras. ‘Mijn soort stilstaan is in elk geval het langzaamste soort dat er bestaat.’

De schildpad dacht even na en zei toen: ‘Wat jij doet is pochen.’
-‘Pochen?? Pochen??’riep de slak verontwaardigd. ‘Wat is dát voor woord? Dat heb je zeker vlug even verzonnen!’Hij werd vuurrood en er sloeg een warme damp van hem af.
Maar de schildpad draaide zich om en liep langzaam weg.
-‘IJlings’, riep de slak hem nog na. ‘Zo loop je, schildpad. Verschrikkelijk ijlings!’
Maar de schildpad wenste hem niet meer te horen.

Aldus -onder de 35.000 verschillende soorten vanaf anderhalve millimeter klein tot één volle meter groot- de meest slinkse slak ter wereld: die van de Ene, Ware, Onvervalste Toon Tellegen.

6363f653485be7ec1fbc518bdd052779

De slak met haar slakkenhuizeke. De slekke met z’n slekkedop.  Slakske met haar slakkepotteke. En natuurlijk ook, de naaktslak met z’n zonder-iets.
Pissebedden houden van hun slijm en regenwormen van hun uitwerpselen. Mensen, merels, lijsters, eenden, egels, padden, hagedissen en kippen halen ze uit hun huisje om ze op te eten.

griveescargot_shutterstock_161348462_ban

Op 24 mei is het in Frankrijk trouwens Nationale Slakkendag. De Fransen eten er jaarlijks wel 500 miljoen van, gekookt en klaargemaakt met knoflook, een beetje boter en peterselie: ‘Escargot de Bourgogne’, gekweekt in slakkenkwekerijen, waar drie honden continu op ratten & spitsmuizen jagen, omdat die verlekkerd zijn op de lever van de slakken.

DSC_1216-640

De slome slak eet slappe sla, dat zou een tongbreker moeten zijn. Als de slakken kruipen, gaat het spoedig druipen, dat wil graag een waarheid zijn als een koe. En op alle slakken zout leggen, dat is sowieso een barbaarse bezigheid.

source-1

‘Hun huisvesting wordt bewonderd om zijn spiraalvorm, hun traag kruipen beschimpt, hun slijmerig lichaam weerzinwekkend bevonden, maar genuttigd met kruidenboter doen we er ineens niet moeilijk over. Onze relatie met de slak is bijzonder ambivalent. Hoog tijd om dit schitterende dier met de nodige omzichtigheid te benaderen. En wat blijkt: in ons gehaaste leven is de slak met haar beheerste rust en haar stille doorzettingsvermogen uiteindelijk een leerzaam voorbeelddier geworden. Wat wij van slakken leren kunnen’. Florian Werner in zijn boek ‘Slakken’, uitgeverij Van Oorschot.

1611415

Bij nader toezien, inderdaad schitterende dieren en nuttige composteerders. Waar ze ontbreken duurt het jaren langer voordat bladeren vergaan. Ze kunnen zich tot 20 maal uitrekken. Naaktslakken graven zicht tot 1 meter diep in de grond als het wintert. Huisjesslakken & naaktslakken negeren elkaar volkomen. Jonge slakjes hebben bij de geboorte al een huisje, kan het nog schattiger?

images-8

Ze hebben 27000 hoornige rasptandjes. Leggen 400 eitjes per jaar in een holletje in de grond, tijdens telkens een 24-uur durend proces. Kunnen 3 jaar slapen zonder eten bij te warm of te koud. Eten in één dag de helft van hun eigen lichaamsgewicht. De langste steeltjes zijn voor de ogen, de kortere voor voelen & ruiken. Een verloren tentakeltje groeit binnen enkele maanden terug aan.

slakken-5

Slakken zijn dol op komkommer en watermeloen, maar ook goed om weten: ze houden niet van varens, begonia’s, geraniums, lavendel, munt, rozemarijn, salie, tijm en oostindische kers. Kunnen lichte schade aan hun schelp repareren. Leggen in 1 minuut ongeveer 7 cm af, wat in 14 dagen gelijk is aan een afstand van 2 km. Ze zijn mannetje & vrouwtje tegelijk, en bevruchten dus elkaar. Doe het ze allemaal maar eens na!

trigger_happy_tv

“Als je de tijd ergens ziet, zeg hem dan dat hij niet zo moet doorgaan, en als hij vraagt van wie dat niet moet, dan zeg je maar: van mij, de slak. Zeg maar dat ik zijn vijand ben. Ik kan niet meer.”
Hij had nog graag iets verschrikkelijk beledigend over de tijd willen zeggen, maar hij wist niets geschikt te bedenken.
“Al ging hij desnoods alleen maar wat langzamer” zei de slak, “maar zoals nu…dat is toch heel erg?”
Aldus nog eens die slinkse slak van Toon Tellegen.

kairos-chronos

Slekken 2

ZEGENING

quint_buchholz_tutt_art___21__by_thaddeo_dcm3bu6-pre 2

Fluistert de schutting, ik wil u behoeden,
klim mij niet over en haal mij niet neer,
of staan zij, zoals zij staan te vermoeden,
aan de verkeerde kant van het mooi weer?

Zouden er spleten zijn tussen die planken,
staat daar een vriend aan de andere kant,
die zij geklaverjast willen bedanken,
voor zijn aanwezigheid achter die wand?

Ja, zegt Quint Buchholz, het gras zal weer groeien,
in wat die vriend hen thans geeft te verstaan,
met als een zegening, zie ze maar gloeien,
hoog boven hen die bevrijdende maan.

 

DES KNABEN WUNDERHORN

meh 3

Nein, die Oma ist nicht böse, aber traurig: wiederum gerne nillens in die Hose gepisst, als een bok op een haverkist? Je weet wat er in het boek der Spreuken staat: beter jong gestorven dan oud bedorven.

En nee, dit is niet het lied van boze Griet, dat weet je best: oma’s boosheid is een sneeuwvlok in april. Maar zij straft liever kindse fouten in een kind, vooraleer zij er mansgebrek in vindt.

Wat zeg je daar, heeft de Latijnse satiredichter Persius dat gezegd:”Laat de toorn van je neus vallen en de rimpelige grimas verdwijnen, terwijl ik de oude wijven uit je longen ruk?”

Er zitten vreemde haren in die jongen, die zal niet straffeloos onder de palmen hebben gewandeld, als dat zo doorgaat. Het is zoals ze zeggen: smidskinderen vrezen geen vonken?

Ach ja, jong & oud, op het eind wordt alles koud. Maar neenee, salopetje mag niet uit, het zal wel opdrogen. Straks mag je grote kak doen op een klein potje. En als Knap dood is, krijg jij z’n broek.

KAPRIJP

321e4ac71c4d98214d037cf24329b65a

Kaprijp staan de Canadabomen
zonder hoede of houvast,
tot ze botweg beetgenomen
in hun loof worden getast.

‘k Wil aan die het doen zal vragen,
uitgelachen voor mijn part:
vel ze, uit het veld geslagen,
minstens toch met pijn in ‘t hart.

Door mijn vaders oog op later
gloedvol in de verf gezet,
valt het landschap in het water,
van vergetelheid gered.

Wat ik ook tracht te weerleggen,
niets bleef ooit zoals het was.
Maar ik zal nog heel lang zeggen:
God, ik mis de Canadas.

De-Boomdokter-bijzondere-bomen-58a

Snelgroeiende windbrekers, door de wind bestoven & met pluizige zomersneeuw als ze bloeien. Zacht & gemakkelijk te bewerken hout voor beddebakken, legplanken & kaasdoosjes, voor de vezelplaten en de papiersector, voor kratten & paletten, voor fruitkistjes, speelgoed, & weduwschapsbakken voor duiven.

canadahout

En last but not least: voor de Hollandse klompen, voor de ‘stekskes’ van Union Match & de säkerhets tändstickor, de bekende zwaluwlucifertjes uit Zweden, die ik nooit zonder wroeging kan weggooien, omdat het kaprijpe houtje dat mijn vingers voor verbranding heeft behoed, zo’n achteloos lot is beschoren, eenmaal z’n boom is gekapt, eenmaal z’n zwavelkopje is opgebrand & uitgedoofd.a-l-crego-4

 

 

 

 

ZWANENMEERTJE

IMG_8897 2

Op het eerste gezicht, een bak vol rommel: opwolkende lakens, fluwijnen, tafellopers, geborduurde lapjes, handdoeken, linnen servetten, nog met z’n zessen aan elkaar, kortom, een alleszins graai-opwekkende bak.

caren-van-herwaarden_the_present_2016_collage-papier-gouache-aquarel-conte-touw-oude_lakens(Caren van Herwaarden)

Mijn gecraqueleerde handen vergaten op slag hun ongelakte nagels en staken zich meteen volkomen eigenhandig uit mijn mouwen. De bodem van de bak was alzo gauw bereikt, alwaar het blinde grijpen dus geheel voor de hand lag. Maar wat hadden ze daar nu in godsnaam te pakken gekregen: een gehaakte lap met vreemde frutsels er bovenop, het leken wel worstjes, wie verzint het..

IMG_8804

Al bij al intrigerend genoeg om nader toe te zien, en de lichtzinnige terugwerpmodus af te blokken. Terecht overigens: die frutsels bleken namelijk zes aandoenlijke zwaantjes te zijn, die er zich met begrijpelijke treurnis bij hadden neergelegd in de kringloop te zijn beland.

images-11

Bij nader toezien werd mijn opperste verbazing gaandeweg ware verrukking: ik moest de zwaantjes alleen maar omhoogtrekken uit hun ‘gecrosjteerd’ zwanenmeertje, door hun witte nekjes weer op te richten naar een hoger plan, en vervolgens blij verrast ook hun vleugeltjes te ontdekken, zodat ze die weer konden strekken, en waardoor ze zich weer bewust konden worden van zichzelf. Zolang ik leef zullen ze hun zwanenzang niet hoeven te zingen.

images-7

Kortom, ik ben mijn onverwachte vondst steeds meer een wonderlijk kleinood gaan vinden. Zou het misschien ooit een trouwcadeau zijn geweest? Wie weet, hoe lang lag het daar al niet te wachten op het gepaste eerherstel, want dat verdiende het toch wel. Voor 25 eurocent kon ik dat zomaar tot het mijne maken, en ja, dat wekte bijna schaamte op. Doch des te intenser koester ik zowel de zwaantjes, als degene die ze tevoorschijn heeft gehaakt. Waarvan akte.

IMG_8902

 

MOEDERKESDAG

IMG_8822

Dit reliekje, anno 1994 voor moeders ‘moederkesdag’ gemaakt van een oud sleutelkastje, staat inmiddels alweer 22 jaar terug in mijn eigen werkkamer. Met de halflege fles Satinela Semi Dulci ernaast, gedronken ter gelegenheid van wat haar laatste bezoek zou worden hier ten huize. De fles raakt dus nooit meer leeg?  Ik hoop ze ooit zelf nog leeg te gieten en de herinnering die inmiddels alleen nog de mijne is, te kunnen loslaten. Echter, zo ver ben ik nog niet, want de reflex is er nog steeds: ik blijf moeders moederkesdag vieren, het hoort nog steeds bij mijn leven & mijn welzijn.

71y3ozAn+GL._SX425_ 2

Moeder hield van de zee, overigens in alle weer & wind. Ze had er zelfs blauwe lippen voor over en de rillende roep: “Maar achter ’t zeiltje is ’t goed, hoor mannekens…”  Hoe mooi moet zij daar destijds op het strand hebben gezeten, omgeven door een onduidelijk aantal oliebollen van kinderen. Terwijl vader er foto’s van maakte voor later, vol dikke verlegen billen, vertrappelde zandkastelen & scheve windzeilen, met in de verte & overal rondom, de vage figuranten van het knisperende plage-decor.

20130522112226-MFA_BillJacklin_E-vite_02.165718 2

En ja hoor, zo kregen we ook moeders redder in het vizier. Waarom ging ze ook maar steeds dieper het water in? De zeegod in kwestie toeterde zich bloedogen. Dacht moeder misschien dat het alreeds de herfst was, die op de hoorn blies? Op het strand stonden  aan-het-zeetje-geboren vrouwen elkaar reeds te bevestigen, dat mensen van het binnenland de gevaren van de zee niet kenden.

sc0004f5a6

Dus, moeders onvergetelijke redder. Het ijlings in actie schieten stond hem prachtig, zoals hij toen richting haar met z’n boot over het water stoof. Moeder bleek evenwel op geen enkele fatsoenlijke manier in de boot te hijsen, haar benen sloegen iedere keer weer onder de romp. Daar kreeg ze zo de slappe lach van, dat haar redder van bruingebrande armoede niet anders kon doen, dan haar als een blank zeeschip terug naar de vloedlijn te slepen. Waarna ze dus goddank nog lang & gelukkig ons moeder kon zijn.

af83287bd301a90bd4c929dd1d460bff

Zwemmen leerde ze veel later pas, in het zwemdok van Breda. De redder van dienst was er niet half zo knap, maar moeders druipende lach des te meer. Tot op de dag van vandaag zie ik haar nog steeds eender welk brevet halen, en blijf ik mij beijveren voor een mooie moederkesdag. Ook al lijkt het buiten, aan het weer te zien, alleen maar een gewone donderdag de vijftiende te zijn.

 

 

 

HET HART ONDERWORPEN

comienza-lectura-amor-pedagogia-T-1taGAz

Het hart onderworpen
aan scherpe verhoren:
gelokaliseerd op
verboden terrein?

Het mijne dat steeds
bij het uwe wil scoren:
dat mag het niet mogen,
punt, andere lijn.

De link kaf & koren,
het weerloos ontsporen:
de voelbare knoop van
het aangehecht zijn?

Het hart echter blijkt
zich daar niet aan te storen:
het hoopt voor het uwe
geen hinder te zijn.

Het fluistert een kus in
uw dovemansoren:
hier is het water,
maar waar is de wijn?

DOODJE

 

IMG_8771

Blij zijn met een dode mus: met iets van generlei waarde dus, volgens mijn dikke Van Dale? Alle verhoudingen daarvan zijn sowieso zoek, sinds ik dit stervend mussenjonkie in mijn hand heb gehad. Met een bijtwonde onder de rechtervleugel en een gebroken pootje, helemaal uit de haak.

Terwijl, ondertussen, inmiddels, niettemin: zo mooi die oogjes, alsof met piepkleine kraaltjes rommedom. Die veertjes, zo zorgvuldig gerangschikt tot vleugeltjes. Dat bekje alsof van ivoor, gevat in een gele rubberen rand. Die flinterdunne pootjes, met teentjes & nageltjes zo doorzichtig, alsof het schilfertjes van melkglas zijn. Zo donzig dat kopje, zo hulpeloos dat piepje.

9052106576_E7

Versus die dikke volgestouwde katten, met hun vaak ronduit lachwekkende trilbekken, als ze zo’n vogeltje over zien vliegen maar er niet bij kunnen. Kwijlend van de goesting, alsof ze dat vliegwondertje al tussen hun tanden voelen zitten. Alsof ze de fladderende vleugeltjes al tegen hun bek horen slaan. Katten killen honderde miljoenen vogels? Even geen genade dus, ik jaag ze voorlopig allemaal de boom in. Had ik mijn Apeschrik nog maar met z’n pijnlijke schubben. Want wat een ongelijke strijd, zeker als het om nestvliedertjes gaat. En je zult maar net Max Porter willen gaan lezen: ‘Verdriet is het ding met veren’. Maar dàt blijkt bij nader toezien een reusachtige kraai te zijn.

sparrowfledgling2012 (1)

Achtergelaten op de mat voor de keukendeur. De rosse kat van de buren? Of die reusachtige ruigmans, waarvan wij onlangs even gedacht hebben dat daar een leeuwenwelp bij de vijver zat? Een kattecadeautje, zoals wordt beweerd, een lesje vogeljacht: voilà, zo moet je dat doen, mens? Laat me niet lachen, de volgende dagen krijgen ze allemaal de volle laag van mijn waterkanon. Ik laat mij niet meer bedriegen.

original

Beter een mus in de hand dan een kraai op het dak? Laat die kraai daar maar zitten, want die mus in de hand is meestal een doodje, of legt even later alsnog het loodje. En dat moet dan met z’n vlijtige vlerkjes de hongerige grond in. Dezelfde grond, waarin uitgerekend die vetkatten straks weer hun hemeltergend gevoeg komen doen.

pen-3

Doodje ligt nog in de koelkast, in uitgesteld verval. Met z’n radeloze schoonheid waarmee ik mij gisteren geen raad wist. Vandaag laat ik het weer vrij, op figuurlijk ‘letterlijke’  wijze. Gevleugelde woorden, ze bestaan, maar ze laten zich niet beschrijven, dus hier laat het maar bij. Echter, met een punt erachter als een gat in de grond, zo diep als de put van Vrouw Holle. Doch dat kan Doodje gelukkig niet meer deren.

IMG_8768

 

 

BLIJF BIJ ONS, SUSKEWIET!

 

Print

Hoe hoog ook de Atlasceder & de Taxussen in onze tuin, nooit eerder in eigen boomgebied een Suskewiet gehad. Misschien door de aanwezige eksters aldaar? Maar deze zomer dus wel. Al speelt hij blijkbaar schuilevinkje, want ik weet niet of ik hem al echt heb gezien. Gehoord heb ik hem niettemin al des te meer. Zijn liedje duurt hoogstens 5 sec. en wordt gemakkelijk 10 maal per minuut herhaald, telkens eindigend op die hemelse roep ‘suskewiet!’ En dat al sinds begin april en nog steeds. Godzijdank, want als het effe kan, wat word ik daar vrolijk van. Blijf bij ons, Suskewiet! Ook ik zing voor jou mijn hoogste lied!

32052922156_8d51175913_b

Verzot op beukenootjes? Die heb ik niet, maar net zoals de koolmeesjes, gelukkig ook dol op zonnebloempitten. Er zijn vinken die trekken, en er zijn er die blijven: die blijvers zijn de énige, échte onvervalste Suskewieten. Ja, met een hoofdletter, dankuwel alstublieft. Hun suskewiet-slag is anders dan bij de trekkers en wordt ‘vlaamse zang’ genoemd. Zijn vrouwtje trekt in de herfst naar het zuiden, terwijl hij in de winter hun territorium blijft bewaken. Vandaar dat hij in de volksmond ook wel ‘weduwnaartje’ wordt genoemd. Echt een vogeltje om te koesteren, me dunkt.

fch_fab_3_sm1

Dat was ooit anders. Ze werden in grote getale gevangen, aan stokjes geregen en opgegeten. Om ze te vangen gebruikte men vogellijm, waar ze in vastgekleefd raakten en vervolgens vanuit de beschutting werden gedood met lange blaaspijpen tot wel 2 meter lang. Vogellijm werd gemaakt van lijnolie, die gekookt werd tot die in brand vloog. Een ongelooflijk kleverig goedje. Een beetje ervan tussen duim & wijsvinger, en je krijgt ze bijna niet meer van elkaar. Zou onze eeuwige schaamte omtrent zulke verzinsels niet even kleverig zijn?

Naturalis_Biodiversity_Center_-_RMNH.AVES.153717_1_-_Fringilla_coelebs_spodiogenys_Bonaparte,_1841_-_Fringillidae_-_bird_skin_specimen

En dan natuurlijk, de zangwedstrijden die ‘vinkenzettingen’ werden/worden genoemd, want nog steeds in voege hier & daar. Volksvermaak dat averechts tot mijn verbeelding spreekt. Driftige vinkenmannetjes worden daartoe opgekooid tussen april en augustus, om alzo hun gefrustreerde zanglust (?) op te fokken. Vogeltje, gij zijt gevangen! In een kooitje zulde gij hangen! Gij blijft hier! Lieve vogel, gij blijft hier! Liefde gaf u duizend namen? Kon ik je alsnog maar bevrijden uit deze afbeelding hieronder, kleine dappere  koning Hubert. Ondertussen krijg ik mijn duim met de beste wil van de wereld niet meer omhoog, dus I don’t like it.

DIGITAL CAMERA

De opgekooide vogels worden op een lange rij gezet, op de nodige afstand van elkaar, elk met z’n eigen ‘homo ludens’ daarachter, op een stoel gezeten. Je zou het bijna een komisch zicht kunnen noemen. En mocht ik mijn goede wil tot op onpeilbare hoogte willen opdrijven, dan zou ik het misschien -bijna- ook wel aandoenlijk kunnen vinden?

DEPM2011470DIG002-014

Het aantal liedjes dat elke vink zingt wordt gedurende een uur opgeteld, de rest laat zich raden. Moesten de rollen omgekeerd zijn: hoeveel boeren & scheten misschien, op één uur tijd…?

52d18efc-e19e-11e2-ae0e-d3fc447fc50d_original

Maar ook hier weer, het gedwaal & de domslachtige gedachtengangen: blinde vinken zouden beter zingen. Zo achterlijk kan alleen de mens maar zijn? Dus werden ze vroeger blind gemaakt met behulp van een gloeiende ijzerdraad die vervolgens dicht bij de oogjes van de vink werd gehouden. Die kneep als reactie z’n ogen meteen dicht waardoor de verschroeide oograndjes aan elkaar kleefden. Of de oogjes werden aangestipt met zwavelzuur, en natuurlijk, alles kan altijd nog erger: soms werden de oogjes voor alle zekerheid toch maar meteen helemààl uitgebrand.

11319012-3x2-700x467

Blinde vinken zijn zijn sinds 1915 verboden, en sinds 2003 mogen ze niet meer gevangen worden. Sinds 2013 is de vink blijkbaar de meest getelde vogel in de Vlaamse tuinen. En eindelijk dus ook fel aanwezig in die van ons. Ik zit dan ook vaak op vinkentouw, niet om hem te vangen, maar om hem te horen. Hij heeft mij wellicht al dikwijls zien zitten en gedacht: ha, daar is de luistervink weer!

 

VIJFTIG JAAR LATER

DANCE_ME_TO_THE_END_OF_LOVE-1374090235m

Al voel ik mij niet meer zo’n frisse,
-dus hier een vloek & daar een zucht-
geen sprong hoeft nog in ’t ongewisse,
want hier is ’t gat & daar de lucht.

Zo werd ik alsmaar meer de zijne,
-honderd procent onloochenbaar-
en hij alzo steeds meer de mijne,
in wezen haast inwisselbaar.

Dansen wij thans met kromme tenen,
-trappend op die van andermans-
drie juli laat er zich voor lenen,
noem dit gerust een vreugdedans!

LIEVE KLEINE KATTEKOP

P3010202

Hoe goed ik ook voor je probeerde te zorgen, ik heb je even zo veel keren in de steek gelaten, tot en met tijdens je laatste levensnacht, waarin ik had besloten: tot hier & niet verder. Om je vervolgens die hele nacht alleen te laten, met je buikje vol pijnlijke darmen, die je niet meer kreeg leeggemaakt.

IMG_7891

Meer dan 20 jaar heb je in onze armen geleefd, maar we moesten je gisteren ten einde raad laten inslapen. Maak dat de kat wijs? Na de dodelijke inspuiting bleef je hartje maar kloppen, de dierenarts moest er nog een tweede keer in met haar naald vol -al dan niet- verlossende vuiligheid. “Wat een vechterke”, zei ze, maar dat wisten wij al lang. Jij, de enige overlevende van de nest jonge katjes, die destijds allemaal door een poolhond zijn doodgebeten. Jij, die toen eveneens in die verscheurende bek hebt gezeten, maar niettemin wist te ontkomen.

IMG_8149

Je bent voor ons een godsgeschenk gebleken. Vergroeid met ons huis & onze tuin, met onze armen & met onze zetels, en met je snorharen & je dabbende pootjes als graadmeters om je welzijn mee te reflecteren. Je veroudering & de kwetsbaarheid die daarmee gepaard ging, maakte je onweerstaanbaarder dan ooit, waarvan akte. Ondertussen bloeit de liguster weer. Als je dan ’s avonds op mijn schoot lag, rook ik de geparfumeerde zomer in je vacht.

P1000669

Pas toen je dood was ontdekte ik, dat je vanachter een roos voetzooltje had en een zwart. En nee toch, een ingegroeid bovennageltje, uitgerekend het nageltje, waarmee je mij gerust had mogen krabben! Anderzijds, wat heb ik mij vereerd gevoeld, dat je zo op mij gesteld was. Je hebt me vast wel eens horen zeggen: échte verliefde blikken, die krijg ik alleen nog van de kat. Ach poezekopje, wat heb ik je kranigheid bewonderd tijdens de steeds moeilijker wordende eindfase van je leven. Zo dapper, en zo blij met elk minuutje van onze aandacht. Ik zal nog duizend keer denken dat je er nog bent, en in wezen is dat ook zo.

IMG_3203

Veel te mooi nog om in de grond te worden gestoken, met je pootjes die ’s morgens nog in mijn mouw hadden gedabd. Veel te mooi om te moeten vergaan, maar zo wil het die zogenaamde god blijkbaar: streng, doch verre van rechtvaardig, zoals al meermaals is gebleken? Je ligt onder dat pas geplante trompetboompje, waar je enkele dagen tevoren nog voorbij bent gewandeld, tijdens wat dus je allerlaatste traagzame tocht door de tuin is geworden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waartoe een mens dus allemaal in staat moet zijn. Zelfs tot het eigenhandig graven van ‘een donker gat in de aarde, als een groot oog dat naar de hemel kijkt..’ zoals ik de nacht tevoren nog gelezen had in ‘de aanslag’ van Harry Mulisch. Mijn god, dat ik jou daar in moest leggen, en zand heb gestrooid in je niet meer te sluiten ogen. Dat doet me nu denken aan die beklijvende zin in Shadowlands: “The pain now is part of the happiness then.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoe dan ook, je hebt je 9 levens zo goed als vol gemaakt. Helaas, min één cruciale dag dan wel: die beloftevolle langste dag van het jaar. Dus geen midzomernachtsdroom deze keer. Wat mis ik nu je kopjes & je zijdelingse aanstootjes. En niets was zo rustgevend, dan met m’n oor in de vacht van je flank te luisteren naar je geronk binnenin. Gehad & geweest is een lelijk beest? Het is sowieso een feest geweest!

P1050470

 

SINGNIFICANT

Scan 305

Zo sta jij mij, zusje, voor ogen:
met diezelfde peinzende blik;
ik beschrijf je graag weloverwogen,
met elk woord waar ik over beschik.

Dit sprekend op jou lijkend wezen,
-alsof Mucha jou toen heeft gekend!-
’t mag gezegd zijn: hij weze geprezen,
het lijkt écht, zus, alsof jij het bent.

Die sterren, die maan & die bloemen,
die schouders en die frêle hand:
wou Mucha je naam niet vernoemen,
jij bent het, ’t is significant!

KIEZEN OF DELEN

huge.15.75515

Hoe dan ook, ik was wat men noemt, een zwevende kiezer. Zoals men een ei in pekel kan laten zweven. Boven een afgrond, zoals later zou blijken?

In zweefvlucht op weg naar de stembus vroeg ik me nog steeds af: wat zal ik achter mijn kiezen steken. Indachtig de vrees: tussen lepel & mond, valt de pap vaak op de grond. Kiesheidshalve had ik al heel wat gekieskauwd, wat betekent: langzaam, treuzelend & zonder graagte vermalen. Als een boerin met kiespijn, doch niettemin één en al kieskeurigheid. Het zou dus een zweefduik worden, een sprong waarbij men zich voorover laat vallen. Want ja, dat was het.

69b472c286bbff59428a11e8f97f3feb.gif

Die zogenaamde vinger in de pap? Ik zou hem sowieso niet in de as kunnen steken, zo gering zou de betekenis ervan zijn. Het zou een digitale teerlingenworp worden, nadat ik er eerst nog eens met mijn (w)arme adem overheen had geblazen, wetend: dit wordt dobbelen tegen twaalf ogen.

Neue-Streich-Maker-Trick-Spa-Neuheit-Lustige-Witz-spielzeug-Gef-lschte-Nagel-Durch-Finger-Trick-Halloween.jpg_640x640

Ik beet me kleinzerig in de vinger die het zou moeten doen, joeg er een pijnlijke spijker doorheen en voerde mijn vingerwijzingen uit. Vervolgens wreef  ik het bloedvet weg van het scherm, om met de kiezen op elkaar weer huiswaarts te keren, onder de innerlijke verzuchting: had ik mijn wijsheidstanden nog maar.

giphy.gif

De voorsten maken dat de achtersten niet in de kerk kunnen? Aan de klauw kent men de leeuw? Elke ketter heeft zijn letter? Het zijn niet allen koks, die lange messen dragen. Alles heeft zijn bestemde tijd: eerst het kooitje klaar, en dan het vogeltje erin. Vlaanderens hoop in bange dagen: kruisbestuiving? Te weten evenwel: geen enkele bij bezoekt een dorre roos.

99b5f6aaf34ce93278b69285f31eba7c--retro-funny-its-funny