De maan was er
vannacht weer gloeiend bij,
en vandaag wens ik
iedereen een zonnig 1 mij?

Mocht brein het mij gunnen:
schrap het woord ‘geschrei,’
dat zou zomaar kunnen,
maar ’t blijft rijmelarij.

Buiten zoveel schoonheid,
doch in het binnenstebuiten gekeerde lijf heerst de
weggekwijnde versie daarvan? De zon is een volgspot
geworden om daarvan het bewijs te kunnen leveren?

Gaan we wentelteven, ja? Draai jezelf liever nog eens
om in die veel te hete pan, zodat je na de volle zon,
ook de volle maan weer kan zien.

Een opening naar het heelal,
of een zilveren polkadot op des hemels nachtgewaad?
Maar wat blijkt: ook de maan bleef niet onaangeroerd.

Tussen 1969 en 1972 lieten Apollo-astronauten 96 zakken
menselijke uitwerpselen en wel 70 ruimtetuigen achter
op het maanoppervlak, alles bijeen bijna 200 ton!

Bestaande uit meer dan 800 objecten,
zoals delen van maanlanders, diverse cameras,
12 paar laarzen, 5 Amerikaanse vlaggen, de bijbel van
astronaut David Scott, een foto van Charles Duke’s
familie, het Belgische kunstwerk
‘Fallen astronaut’ van Paul Van Hoeydonck…

En, jawel, ook een schijf met de vredesboodschap
van 73 gewezen wereldleiders. Wat ligt die daar
in godsnaam te doen?

Is dàt dan wat ik wilde weten,
voor het dempen van mijn zielekreten, die rijmen op
voor-wie-ik-liefheb-wil-ik-heten?

De maan is weer vol, maar niet van zichzelf,
daar kan ik dus nog wat van leren.

Verdonkeremaan mij
nog niet, volle maan,
ook al is er op een dag
geen ontkomen meer aan.

Al weet niemand nog dat
ik ooit dood ben gegaan,
dan nog zou ik je graag
aan de hemel zien staan.