SHAME, WHERE IS THY BLUSH?

Hall-of-Shame

Wat een modderstroom.
Wat een vetkleppen weer aan het woord.
Het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal droop van de smurrie.
De dikke van Dale smeekte Jan Hendrik Leopold achterna:
‘Laat de luiken geloken zijn…’

Want wat een godverdomd ongemak soms, te kunnen horen & zien. Hoe graag had het willen vergaan op zo’n dag als donderdag de 2de april, anno 2015. Wat moest er weer hoognodig in de pen worden gekropen, ze dopend in adderspog, in gal of in eigen lichaamssappen. Vanzelfsprekend ga je dan woorden schrijven waar een ‘luchtje’ aan is. En dat wàs ook zo, het hele land rook er naar. Naar braakballen. Naar strontkarren. Naar stinkbekken. Shame, where is thy blush? Idioten blozen niet.

“We shure have been pigs since Adam & Eve, now the rivers can poison us” zingt Cherill Wheeler. Maar geen giftiger rivier soms, dan onze eigen gedachtenstroom.

carla

Ook Sturtewagen meende die ochtend sneller te moeten zijn dan het licht, onder het motto: een kaars die duister brandt moet men de neus afknijpen? In elk geval, de beschrevene glom doorheen zijn woorden als een gemene kaarsenmakerskat in de maneschijn. Zijn ‘klein beschrijf’ deed me denken aan ‘keske schiet’ op de kermissen van vroeger, waar men brandende kaarsjes probeerde uit te schieten met een karabijn.
En dat ‘los zand’ waar hij het over had: daar kan je op z’n minst zandzakjes mee vullen om jezelf mee te beschermen, alsook zandfilters om troebel water mee te zuiveren, en zandkokertjes waaruit men vroeger zand strooide ‘tot droging van geschreven schrift’. Los zand, daar kan je in spelen of in bijten. De inmiddels van zijn paard gevallen ‘zandruiter’ wist er alles van?
Het is kwaad water, zei de reiger, die niet zwemmen kon. Maar zelfs het diepste water krijgt de moraalridders niet verdronken. Geen sonars & geen duikers nodig om ze terug te vinden, mochten ze dan toch ooit worden ‘vermist’.
Jongens toch.

Hij is gesprongen, Sturtewagen, met uw hete adem reeds in zijn nek, en des te kouder moet het water zijn geweest.

IMG 4797

Dus zingen maar, Stef Bos. Vertroost de gemoederen.
“Laat vandaag een dag zijn als een ander, of draai de klok miljarden jaren terug,
zodat we weer als apen zonder hersens, de vlooien krabben van elkanders rug.
Laat vandaag een dag zijn als een ander, zo’n dag die iedereen weer snel vergeet.”

Gerhard Glueck Eroica 450(Gerhard Glueck)

En de dichter J.H.Leopold stelde een eeuw geleden al vast:

Er is geen teken. De bekommerde verdroot,
dat van zijn aanhang iets ging kleven,
dat enige beeltenis na zou leven
van lichte wrevel en de laatste stoot.

En zo na overwonnen doornenpijn
is hij de vruchteloze twist ontgleden,
heeft elke opgeslagen blik vermeden,
wendde zich af en liet het zijn.

O RIJKDOM VAN HET ONVOLTOOIDE?