ZWANENMEERTJE

IMG_8897 2

Op het eerste gezicht, een bak vol rommel: opwolkende lakens, fluwijnen, tafellopers, geborduurde lapjes, handdoeken, linnen servetten, nog met z’n zessen aan elkaar, kortom, een alleszins graai-opwekkende bak.

caren-van-herwaarden_the_present_2016_collage-papier-gouache-aquarel-conte-touw-oude_lakens(Caren van Herwaarden)

Mijn gecraqueleerde handen vergaten op slag hun ongelakte nagels en staken zich meteen volkomen eigenhandig uit mijn mouwen. De bodem van de bak was alzo gauw bereikt, alwaar het blinde grijpen dus geheel voor de hand lag. Maar wat hadden ze daar nu in godsnaam te pakken gekregen: een gehaakte lap met vreemde frutsels er bovenop, het leken wel worstjes, wie verzint het..

IMG_8804

Al bij al intrigerend genoeg om nader toe te zien, en de lichtzinnige terugwerpmodus af te blokken. Terecht overigens: die frutsels bleken namelijk zes aandoenlijke zwaantjes te zijn, die er zich met begrijpelijke treurnis bij hadden neergelegd in de kringloop te zijn beland.

images-11

Bij nader toezien werd mijn opperste verbazing gaandeweg ware verrukking: ik moest de zwaantjes alleen maar omhoogtrekken uit hun ‘gecrosjteerd’ zwanenmeertje, door hun witte nekjes weer op te richten naar een hoger plan, en vervolgens blij verrast ook hun vleugeltjes te ontdekken, zodat ze die weer konden strekken, en waardoor ze zich weer bewust konden worden van zichzelf. Zolang ik leef zullen ze hun zwanenzang niet hoeven te zingen.

images-7

Kortom, ik ben mijn onverwachte vondst steeds meer een wonderlijk kleinood gaan vinden. Zou het misschien ooit een trouwcadeau zijn geweest? Wie weet, hoe lang lag het daar al niet te wachten op het gepaste eerherstel, want dat verdiende het toch wel. Voor 25 eurocent kon ik dat zomaar tot het mijne maken, en ja, dat wekte bijna schaamte op. Doch des te intenser koester ik zowel de zwaantjes, als degene die ze tevoorschijn heeft gehaakt. Waarvan akte.

IMG_8902

 

MOEDERKESDAG

IMG_8822

Dit reliekje, anno 1994 voor moeders ‘moederkesdag’ gemaakt van een oud sleutelkastje, staat inmiddels alweer 22 jaar terug in mijn eigen werkkamer. Met de halflege fles Satinela Semi Dulci ernaast, gedronken ter gelegenheid van wat haar laatste bezoek zou worden hier ten huize. De fles raakt dus nooit meer leeg?  Ik hoop ze ooit zelf nog leeg te gieten en de herinnering die inmiddels alleen nog de mijne is, te kunnen loslaten. Echter, zo ver ben ik nog niet, want de reflex is er nog steeds: ik blijf moeders moederkesdag vieren, het hoort nog steeds bij mijn leven & mijn welzijn.

71y3ozAn+GL._SX425_ 2

Moeder hield van de zee, overigens in alle weer & wind. Ze had er zelfs blauwe lippen voor over en de rillende roep: “Maar achter ’t zeiltje is ’t goed, hoor mannekens…”  Hoe mooi moet zij daar destijds op het strand hebben gezeten, omgeven door een onduidelijk aantal oliebollen van kinderen. Terwijl vader er foto’s van maakte voor later, vol dikke verlegen billen, vertrappelde zandkastelen & scheve windzeilen, met in de verte & overal rondom, de vage figuranten van het knisperende plage-decor.

20130522112226-MFA_BillJacklin_E-vite_02.165718 2

En ja hoor, zo kregen we ook moeders redder in het vizier. Waarom ging ze ook maar steeds dieper het water in? De zeegod in kwestie toeterde zich bloedogen. Dacht moeder misschien dat het alreeds de herfst was, die op de hoorn blies? Op het strand stonden  aan-het-zeetje-geboren vrouwen elkaar reeds te bevestigen, dat mensen van het binnenland de gevaren van de zee niet kenden.

sc0004f5a6

Dus, moeders onvergetelijke redder. Het ijlings in actie schieten stond hem prachtig, zoals hij toen richting haar met z’n boot over het water stoof. Moeder bleek evenwel op geen enkele fatsoenlijke manier in de boot te hijsen, haar benen sloegen iedere keer weer onder de romp. Daar kreeg ze zo de slappe lach van, dat haar redder van bruingebrande armoede niet anders kon doen, dan haar als een blank zeeschip terug naar de vloedlijn te slepen. Waarna ze dus goddank nog lang & gelukkig ons moeder kon zijn.

af83287bd301a90bd4c929dd1d460bff

Zwemmen leerde ze veel later pas, in het zwemdok van Breda. De redder van dienst was er niet half zo knap, maar moeders druipende lach des te meer. Tot op de dag van vandaag zie ik haar nog steeds eender welk brevet halen, en blijf ik mij beijveren voor een mooie moederkesdag. Ook al lijkt het buiten, aan het weer te zien, alleen maar een gewone donderdag de vijftiende te zijn.

 

 

 

HET HART ONDERWORPEN

comienza-lectura-amor-pedagogia-T-1taGAz

Het hart onderworpen
aan scherpe verhoren:
gelokaliseerd op
verboden terrein?

Het mijne dat steeds
bij het uwe wil scoren:
dat mag het niet mogen,
punt, andere lijn.

De link kaf & koren,
het weerloos ontsporen:
de voelbare knoop van
het aangehecht zijn?

Het hart echter blijkt
zich daar niet aan te storen:
het hoopt voor het uwe
geen hinder te zijn.

Het fluistert een kus in
uw dovemansoren:
hier is het water,
maar waar is de wijn?

DOODJE

 

IMG_8771

Blij zijn met een dode mus: met iets van generlei waarde dus, volgens mijn dikke Van Dale? Alle verhoudingen daarvan zijn sowieso zoek, sinds ik dit stervend mussenjonkie in mijn hand heb gehad. Met een bijtwonde onder de rechtervleugel en een gebroken pootje, helemaal uit de haak.

Terwijl, ondertussen, inmiddels, niettemin: zo mooi die oogjes, alsof met piepkleine kraaltjes rommedom. Die veertjes, zo zorgvuldig gerangschikt tot vleugeltjes. Dat bekje alsof van ivoor, gevat in een gele rubberen rand. Die flinterdunne pootjes, met teentjes & nageltjes zo doorzichtig, alsof het schilfertjes van melkglas zijn. Zo donzig dat kopje, zo hulpeloos dat piepje.

9052106576_E7

Versus die dikke volgestouwde katten, met hun vaak ronduit lachwekkende trilbekken, als ze zo’n vogeltje over zien vliegen maar er niet bij kunnen. Kwijlend van de goesting, alsof ze dat vliegwondertje al tussen hun tanden voelen zitten. Alsof ze de fladderende vleugeltjes al tegen hun bek horen slaan. Katten killen honderde miljoenen vogels? Even geen genade dus, ik jaag ze voorlopig allemaal de boom in. Had ik mijn Apeschrik nog maar met z’n pijnlijke schubben. Want wat een ongelijke strijd, zeker als het om nestvliedertjes gaat. En je zult maar net Max Porter willen gaan lezen: ‘Verdriet is het ding met veren’. Maar dàt blijkt bij nader toezien een reusachtige kraai te zijn.

sparrowfledgling2012 (1)

Achtergelaten op de mat voor de keukendeur. De rosse kat van de buren? Of die reusachtige ruigmans, waarvan wij onlangs even gedacht hebben dat daar een leeuwenwelp bij de vijver zat? Een kattecadeautje, zoals wordt beweerd, een lesje vogeljacht: voilà, zo moet je dat doen, mens? Laat me niet lachen, de volgende dagen krijgen ze allemaal de volle laag van mijn waterkanon. Ik laat mij niet meer bedriegen.

21c9517ef3541984efee4b48140abb8a

Beter een mus in de hand dan een kraai op het dak? Laat die kraai daar maar zitten, want die mus in de hand is meestal een doodje, of legt even later alsnog het loodje. En dat moet dan met z’n vlijtige vlerkjes de hongerige grond in. Dezelfde grond, waarin uitgerekend die vetkatten straks weer hun hemeltergend gevoeg komen doen.

pen-3

Doodje ligt nog in de koelkast, in uitgesteld verval. Met z’n radeloze schoonheid waarmee ik mij gisteren geen raad wist. Vandaag laat ik het weer vrij, op figuurlijk ‘letterlijke’  wijze. Gevleugelde woorden, ze bestaan, maar ze laten zich niet beschrijven, dus hier laat het maar bij. Echter, met een punt erachter als een gat in de grond, zo diep als de put van Vrouw Holle. Doch dat kan Doodje gelukkig niet meer deren.

IMG_8768

 

 

BLIJF BIJ ONS, SUSKEWIET!

 

Print

Hoe hoog ook de Atlasceder & de Taxussen in onze tuin, nooit eerder in eigen boomgebied een Suskewiet gehad. Misschien door de aanwezige eksters aldaar? Maar deze zomer dus wel. Al speelt hij blijkbaar schuilevinkje, want ik weet niet of ik hem al echt heb gezien. Gehoord heb ik hem niettemin al des te meer. Zijn liedje duurt hoogstens 5 sec. en wordt gemakkelijk 10 maal per minuut herhaald, telkens eindigend op die hemelse roep ‘suskewiet!’ En dat al sinds begin april en nog steeds. Godzijdank, want als het effe kan, wat word ik daar vrolijk van. Blijf bij ons, Suskewiet! Ook ik zing voor jou mijn hoogste lied!

32052922156_8d51175913_b

Verzot op beukenootjes? Die heb ik niet, maar net zoals de koolmeesjes, gelukkig ook dol op zonnebloempitten. Er zijn vinken die trekken, en er zijn er die blijven: die blijvers zijn de énige, échte onvervalste Suskewieten. Ja, met een hoofdletter, dankuwel alstublieft. Hun suskewiet-slag is anders dan bij de trekkers en wordt ‘vlaamse zang’ genoemd. Zijn vrouwtje trekt in de herfst naar het zuiden, terwijl hij in de winter hun territorium blijft bewaken. Vandaar dat hij in de volksmond ook wel ‘weduwnaartje’ wordt genoemd. Echt een vogeltje om te koesteren, me dunkt.

fch_fab_3_sm1

Dat was ooit anders. Ze werden in grote getale gevangen, aan stokjes geregen en opgegeten. Om ze te vangen gebruikte men vogellijm, waar ze in vastgekleefd raakten en vervolgens vanuit de beschutting werden gedood met lange blaaspijpen tot wel 2 meter lang. Vogellijm werd gemaakt van lijnolie, die gekookt werd tot die in brand vloog. Een ongelooflijk kleverig goedje. Een beetje ervan tussen duim & wijsvinger, en je krijgt ze bijna niet meer van elkaar. Zou onze eeuwige schaamte omtrent zulke verzinsels niet even kleverig zijn?

Naturalis_Biodiversity_Center_-_RMNH.AVES.153717_1_-_Fringilla_coelebs_spodiogenys_Bonaparte,_1841_-_Fringillidae_-_bird_skin_specimen

En dan natuurlijk, de zangwedstrijden die ‘vinkenzettingen’ werden/worden genoemd, want nog steeds in voege hier & daar. Volksvermaak dat averechts tot mijn verbeelding spreekt. Driftige vinkenmannetjes worden daartoe opgekooid tussen april en augustus, om alzo hun gefrustreerde zanglust (?) op te fokken. Vogeltje, gij zijt gevangen! In een kooitje zulde gij hangen! Gij blijft hier! Lieve vogel, gij blijft hier! Liefde gaf u duizend namen? Kon ik je alsnog maar bevrijden uit deze afbeelding hieronder, kleine dappere  koning Hubert. Ondertussen krijg ik mijn duim met de beste wil van de wereld niet meer omhoog, dus I don’t like it.

DIGITAL CAMERA

De opgekooide vogels worden op een lange rij gezet, op de nodige afstand van elkaar, elk met z’n eigen ‘homo ludens’ daarachter, op een stoel gezeten. Je zou het bijna een komisch zicht kunnen noemen. En mocht ik mijn goede wil tot op onpeilbare hoogte willen opdrijven, dan zou ik het misschien -bijna- ook wel aandoenlijk kunnen vinden?

DEPM2011470DIG002-014

Het aantal liedjes dat elke vink zingt wordt gedurende een uur opgeteld, de rest laat zich raden. Moesten de rollen omgekeerd zijn: hoeveel boeren & scheten misschien, op één uur tijd…?

52d18efc-e19e-11e2-ae0e-d3fc447fc50d_original

Maar ook hier weer, het gedwaal & de domslachtige gedachtengangen: blinde vinken zouden beter zingen. Zo achterlijk kan alleen de mens maar zijn? Dus werden ze vroeger blind gemaakt met behulp van een gloeiende ijzerdraad die vervolgens dicht bij de oogjes van de vink werd gehouden. Die kneep als reactie z’n ogen meteen dicht waardoor de verschroeide oograndjes aan elkaar kleefden. Of de oogjes werden aangestipt met zwavelzuur, en natuurlijk, alles kan altijd nog erger: soms werden de oogjes voor alle zekerheid toch maar meteen helemààl uitgebrand.

11319012-3x2-700x467

Blinde vinken zijn zijn sinds 1915 verboden, en sinds 2003 mogen ze niet meer gevangen worden. Sinds 2013 is de vink blijkbaar de meest getelde vogel in de Vlaamse tuinen. En eindelijk dus ook fel aanwezig in die van ons. Ik zit dan ook vaak op vinkentouw, niet om hem te vangen, maar om hem te horen. Hij heeft mij wellicht al dikwijls zien zitten en gedacht: ha, daar is de luistervink weer!

 

VIJFTIG JAAR LATER

DANCE_ME_TO_THE_END_OF_LOVE-1374090235m

Al voel ik mij niet meer zo’n frisse,
-dus hier een vloek & daar een zucht-
geen sprong hoeft nog in ’t ongewisse,
want hier is ’t gat & daar de lucht.

Zo werd ik alsmaar meer de zijne,
-honderd procent onloochenbaar-
en hij alzo steeds meer de mijne,
in wezen haast inwisselbaar.

Dansen wij thans met kromme tenen,
-trappend op die van andermans-
drie juli laat er zich voor lenen,
noem dit gerust een vreugdedans!

LIEVE KLEINE KATTEKOP

P3010202

Hoe goed ik ook voor je probeerde te zorgen, ik heb je even zo veel keren in de steek gelaten, tot en met tijdens je laatste levensnacht, waarin ik had besloten: tot hier & niet verder. Om je vervolgens die hele nacht alleen te laten, met je buikje vol pijnlijke darmen, die je niet meer kreeg leeggemaakt.

IMG_7891

Meer dan 20 jaar heb je in onze armen geleefd, maar we moesten je gisteren ten einde raad laten inslapen. Maak dat de kat wijs? Na de dodelijke inspuiting bleef je hartje maar kloppen, de dierenarts moest er nog een tweede keer in met haar naald vol -al dan niet- verlossende vuiligheid. “Wat een vechterke”, zei ze, maar dat wisten wij al lang. Jij, de enige overlevende van de nest jonge katjes, die destijds allemaal door een poolhond zijn doodgebeten. Jij, die toen eveneens in die verscheurende bek hebt gezeten, maar niettemin wist te ontkomen.

IMG_8149

Je bent voor ons een godsgeschenk gebleken. Vergroeid met ons huis & onze tuin, met onze armen & met onze zetels, en met je snorharen & je dabbende pootjes als graadmeters om je welzijn mee te reflecteren. Je veroudering & de kwetsbaarheid die daarmee gepaard ging, maakte je onweerstaanbaarder dan ooit, waarvan akte. Ondertussen bloeit de liguster weer. Als je dan ’s avonds op mijn schoot lag, rook ik de geparfumeerde zomer in je vacht.

P1000669

Pas toen je dood was ontdekte ik, dat je vanachter een roos voetzooltje had en een zwart. En nee toch, een ingegroeid bovennageltje, uitgerekend het nageltje, waarmee je mij gerust had mogen krabben! Anderzijds, wat heb ik mij vereerd gevoeld, dat je zo op mij gesteld was. Je hebt me vast wel eens horen zeggen: échte verliefde blikken, die krijg ik alleen nog van de kat. Ach poezekopje, wat heb ik je kranigheid bewonderd tijdens de steeds moeilijker wordende eindfase van je leven. Zo dapper, en zo blij met elk minuutje van onze aandacht. Ik zal nog duizend keer denken dat je er nog bent, en in wezen is dat ook zo.

IMG_3203

Veel te mooi nog om in de grond te worden gestoken, met je pootjes die ’s morgens nog in mijn mouw hadden gedabd. Veel te mooi om te moeten vergaan, maar zo wil het die zogenaamde god blijkbaar: streng, doch verre van rechtvaardig, zoals al meermaals is gebleken? Je ligt onder dat pas geplante trompetboompje, waar je enkele dagen tevoren nog voorbij bent gewandeld, tijdens wat dus je allerlaatste traagzame tocht door de tuin is geworden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waartoe een mens dus allemaal in staat moet zijn. Zelfs tot het eigenhandig graven van ‘een donker gat in de aarde, als een groot oog dat naar de hemel kijkt..’ zoals ik de nacht tevoren nog gelezen had in ‘de aanslag’ van Harry Mulisch. Mijn god, dat ik jou daar in moest leggen, en zand heb gestrooid in je niet meer te sluiten ogen. Dat doet me nu denken aan die beklijvende zin in Shadowlands: “The pain now is part of the happiness then.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoe dan ook, je hebt je 9 levens zo goed als vol gemaakt. Helaas, min één cruciale dag dan wel: die beloftevolle langste dag van het jaar. Dus geen midzomernachtsdroom deze keer. Wat mis ik nu je kopjes & je zijdelingse aanstootjes. En niets was zo rustgevend, dan met m’n oor in de vacht van je flank te luisteren naar je geronk binnenin. Gehad & geweest is een lelijk beest? Het is sowieso een feest geweest!

P1050470

 

SINGNIFICANT

Scan 305

Zo sta jij mij, zusje, voor ogen:
met diezelfde peinzende blik;
ik beschrijf je graag weloverwogen,
met elk woord waar ik over beschik.

Dit sprekend op jou lijkend wezen,
-alsof Mucha jou toen heeft gekend!-
’t mag gezegd zijn: hij weze geprezen,
het lijkt écht, zus, alsof jij het bent.

Die sterren, die maan & die bloemen,
die schouders en die frêle hand:
wou Mucha je naam niet vernoemen,
jij bent het, ’t is significant!

KIEZEN OF DELEN

huge.15.75515

Hoe dan ook, ik was wat men noemt, een zwevende kiezer. Zoals men een ei in pekel kan laten zweven. Boven een afgrond, zoals later zou blijken?

In zweefvlucht op weg naar de stembus vroeg ik me nog steeds af: wat zal ik achter mijn kiezen steken. Indachtig de vrees: tussen lepel & mond, valt de pap vaak op de grond. Kiesheidshalve had ik al heel wat gekieskauwd, wat betekent: langzaam, treuzelend & zonder graagte vermalen. Als een boerin met kiespijn, doch niettemin één en al kieskeurigheid. Het zou dus een zweefduik worden, een sprong waarbij men zich voorover laat vallen. Want ja, dat was het.

69b472c286bbff59428a11e8f97f3feb.gif

Die zogenaamde vinger in de pap? Ik zou hem sowieso niet in de as kunnen steken, zo gering zou de betekenis ervan zijn. Het zou een digitale teerlingenworp worden, nadat ik er eerst nog eens met mijn (w)arme adem overheen had geblazen, wetend: dit wordt dobbelen tegen twaalf ogen.

Neue-Streich-Maker-Trick-Spa-Neuheit-Lustige-Witz-spielzeug-Gef-lschte-Nagel-Durch-Finger-Trick-Halloween.jpg_640x640

Ik beet me kleinzerig in de vinger die het zou moeten doen, joeg er een pijnlijke spijker doorheen en voerde mijn vingerwijzingen uit. Vervolgens wreef  ik het bloedvet weg van het scherm, om met de kiezen op elkaar weer huiswaarts te keren, onder de innerlijke verzuchting: had ik mijn wijsheidstanden nog maar.

giphy.gif

De voorsten maken dat de achtersten niet in de kerk kunnen? Aan de klauw kent men de leeuw? Elke ketter heeft zijn letter? Het zijn niet allen koks, die lange messen dragen. Alles heeft zijn bestemde tijd: eerst het kooitje klaar, en dan het vogeltje erin. Vlaanderens hoop in bange dagen: kruisbestuiving? Te weten evenwel: geen enkele bij bezoekt een dorre roos.

99b5f6aaf34ce93278b69285f31eba7c--retro-funny-its-funny

 

 

 

 

HONDERD

 

Scan 293

Dertien april, tijd staat nooit stil,
vader verjaart, in sneltreinvaart.

Kindje wordt groot, op vaders schoot,
vader wordt oud, kindje onthoudt.

Honderd n’importe, werd opgeschort,
vader ging dood, kindje verschoot.

Dertien april, ziet geen verschil,
wie schrijft de kaart, wie bakt de taart?

ROER DE TROM

magpie+cover (2)

Ontwaakt
als een krijsende ekster
uit een droom
die verwarring schiep,

was ik vanmorgen
liever de merel geweest,
die gezongen heeft
toen je nog sliep.

 

Zig Zag

Toen je nog sliep? Plots moest zelfs je eigen slaap het stellen zonder jou. Dat bestaat dus: duizend wegen die ineens naar de dood leiden, als een donderslag bij heldere hemel. ‘Heimwee zong hemelver nog uit het avondrood’ heeft Adriaan Roland Holst wellicht gefluisterd, toen jij ineens jezelf verliet.

Nomen est omen: je leek het hemelrijk op eigengereide hand te hebben. ‘Uw rijk kome, uw wil geschiede’ heb ik destijds tot u gebeden, ten eigen bate allicht. Maar het was niet uw rijk & het was niet uw wil, een gebed dat -terecht  dus- niet verhoord is geworden.

fire[2]

Doch de tijd blijft zich bemoeien met ons aller leven. Je onverwachte dood grijpt mij bij de kraag, en jaagt mij terug naar een ver verleden, in een notitieboekje vol kreten & gefluister, anno 1980. Elk woord ervan lijkt een met het papier vergroeid litteken. Alsof het de bedoeling was,  dat zelfs blinden het bij manier van voelen nog zouden kunnen lezen. Die blinde blijk ik inmiddels zelf te zijn, ik herken mijn eigen brailleschrift maar al te goed.

CARTAS

En al kan ik ze niet meteen terugvinden, ik heb ze nochtans zorgvuldig bewaard, de briefjes die jij me destijds hebt geschreven, in antwoord op die van mij. Het eigen hart voelt zich, zij het volkomen op eigen houtje, geroepen om het allemaal nog eens te herbeleven, nu het verre tussen jou & mij onherroepelijker is dan ooit. Het gemoed daarentegen is er niet echt scheutig op. Ik zoek niet, ik vind? Het is altijd veeleer andersom geweest.

Toen mijn vader op zijn 98ste nachtelijke argwanen kreeg, opperde hij: “Ik weet dat het een gesloten systeem is, maar misschien is er ooit wel eens iemand die daar aan zal weten te ontsnappen, en wie weet, dat ik dat dan ben…” Het is hem echter -zeer tot mijn spijt- niet gelukt, en jou dus ook niet. Bij deze acht ik de onmogelijkheid daarvan voorgoed bewezen.

15180980810642726

Roer de trom, breng de kist naar buiten en laat de dragers komen? Het grijpt mij zo aan, jij in die kist, jij die ik zo graag nog eens had willen ontmoeten, jij in dat verdrietig boekje van mij. Maar het is sowieso genoeg om je nooit te vergeten.

mt_mosaic_icon_wb_rgb

 

 

 

 

 

VADERDAG

3313900078_1_5_jnjl0peq

Nog steeds raakt mijn innerlijke kerselaar er spontaan van in bloei, zodat het mij niet kan ontgaan: ’t was vaderdag in mijn eigen contreien. En al ging vaderlief inmiddels helemaal op in vuur & vlam, ik blijf hem vieren in hart & nieren, in stof & as, in ieder addertje onder het gras. Hij had er zelf nooit erg in, mijn liefste Sint Jozef, dus wat een geneugte, hem telkens te mogen verrassen met mijn rijmelarijen in zijn brievenbus. Heer Vader, schreef ik dan, jij bent mijn talisman!

IZ-TIME-CARRYING1

Op de V van ‘vade mécum’ wat betekent ‘ga met mij’
volgt de A van allereerste, man mij zo om-en-nabij.

Als zijn D van zich laat spreken, die van dochter dag na dag,
geeft de E van ereteken mij te kennen: hijst de vlag!

Wordt het nooit meer als tevoren, viel zijn klok stil op de duur:
ik blijf vader’s R steeds horen, op het eind van ieder uur.

 

 

HET PERSOVERZICHT

Scan 191

Ik ben An Verstuyft en dit waren enkele krantencommentaren voor vandaag“. Een  afsluiting die mij van in den beginne als de omgekeerde wereld in de oren heeft geklonken.

Hoe dan ook, vaak moet je vervolgens heel wat moed bijeen rapen om aan de nieuwe dag te willen beginnen. In combinatie met de spiegel, niet echt een feest. Het voelt telkens aan alsof je zojuist een pedante bolwassing hebt gekregen. Zoiets als ‘u dacht er waarschijnlijk iets anders over, maar dat is sowieso niet juist, het is maar dat u het weet.’

Een mens zou zich een gans gaan voelen, die dwangmatig wordt gevoed, en die zich niet meer kan ontdoen van de gedachte: het is niet op mensenmaat, om dag & nacht de hele wereld in je strot geramd te krijgen. Dus als je niet oplet, hangt er al gauw een zieke lever in je ziel.

sad-modern-world-satirische-illustrationen-von-gerhard-haderer-09

Enerzijds wordt er opgehemeld tot buiten de dampkring, en anderzijds worden tegengestelde meningen met zure woorden de grond in geklopt. Beiden missen voor mij hun uitwerking. Je zou bijna gaan denken: veel te veel pers, veel teveel moraalridders. Geen slak, of er moet zout op.

Bovendien, hoe teleurstellend was die TV-reeks over journalisten. Hoe ze hun krantenkoppen zaten te bedisselen. In bosjes gingen zitten. Het nieuws letterlijk ineen zaten te knutselen. Breek mij de bek maar niet verder open.

11

Beste meneer Bultinck van Knack,
De kritiek van Jinnih Beels op het groene succesverhaal klinkt zuur’?
Zoveel woorden om uiteindelijk iemands ‘VRIJE MENINGSUITING’ aan te vallen, ik vond het ergerlijk om te lezen. En dan bovendien ook nog Eric De Bruyn die metéén ging twijfelen over het lijstduwerschap: als deze mens niet méér kan hebben dan dàt, moet hij het ‘duwen’ inderdaad maar laten.

In mijn oren klonk Jinnih Beels alvast niet ‘zuur’, zoals u dat zuursgewijze betitelde, doch veeleer moedig & verstandig. Ik vond het zelfs een verademende stelling, te midden van al het getoeter & getater. Zo zie je maar. Mogen tegengestelde meningen eigenlijk nog wel, zonder dat je daarvoor dreigt te worden aangevallen? Of een slechte verstaander te worden genoemd?

Ik ervaar het elke morgen bij het persoverzicht: wat kunnen opiniemakers soms toch vermoeiend zijn. Maar gelukkig niet altijd, sommige hebben mij ook al veel geleerd. Ik hecht er dus, hoe dan ook, belang aan, waarvan akte.

En ja hoor, ook ikzelf kan uiteindelijk ontzettend vermoeiend zijn. Dat klinkt dan als:”Ik ben Rosalie Niemand en dit waren enkele kankercommentaren voor vandaag”. Alleen, zowel mijn mening als mijn bereik zijn volkomen ontoereikend om ook maar enig belang te kunnen hebben. Gewoon een oude zaag dus.

CJTwE_yWUAAcsQU

 

 

SANCTA SIMPLICITAS

9deec9dc7e4a88196a129d301abacee8

Nu het schaap in mij weer rilt
-ooit degene die ik was,
thans de wolf geworden
die het wil verslinden-

had ik dat beter ook gewild,
zulk een warme winterjas,
doch helaas heb ik die
niet weten te vinden.

Kreeg de dorst niet meer gestild,
regenplas bleek plexiglas
voor dat schaap in mij
zonder gelijkgezinden.

Mijn op één oor na gevilde
sancta simplicitas
niettemin getracht weer
op mijn rug te binden.

DE KLEUREN MAKEN DE MAAN

doorsnedeHoezo, wij hebben ons vanmorgen ‘vergaapt‘ aan de bloedmaan?
Volgens het woordenboek ‘met grote bewondering naar iets kijken,
zonder het te begrijpen of te doorzien’.

Een verkeerd gekozen woord dus, dat sowieso een zweem van
denigratie oproept. Want al wie daar voor dag & dauw voor is
opgestaan, wist inmiddels perfect wat er zich afspeelde.

Zon, aarde & maan staan in één rechte lijn, waardoor onze aardbol,
die in het midden staat, het voor de maan onmogelijk maakt om het
meeste licht van de zon op te vangen.

Daar wordt de maan donker van, maar niet onzichtbaar en dat
begrijpen wij perfect: de rode kleur wordt veroorzaakt door zonlicht
dat via de aardse dampkring nog op de verduisterde maan valt.

Geen ruzie dus tussen de zon & de maan. En ook onze koning ziet
er al lang geen voorspelling meer in van een aanslag op zijn kroon,
dus geen interim-koning nodig om hem even te vervangen.

De maan is niet ziek, wij hoeven dus ook geen geneeskrachtige
liederen te zingen. Gewoon twee ogen om te zien. En verre vingers
tien, want bovendien is de maan ook geen bloedappelsien.

macc8aneformorkelse-skitse

En de maan staat ook niet in brand.
Dus Maneblussers in Mechelen: alweer loos alarm!

‘Siet den hont zijn muyl opheffen,
en ’s nachts naar de mane keffen,
die hem niet en acht een sier’.