Het is mij helaas onbekend, wie deze mooie prent heeft gemaakt..

Het was lijf-ontluisterend. Spiegel-onterend & verleptica-liserend. Althans wat mijn door de hitte bovengespitte zielement betrof, ontdaan van bedekte termen, zoals ‘ware-schoonheid-zit-van-binnen.’

Echter, de overprikkelde hypothalamus aldaar kreeg het welvoeglijke nog nauwelijks klaargespeeld. Bovendien bleek dat binnenste vooral uit zweet te bestaan & de daarmee gepaard gaande onfatsoenlijkheden.

Het lijf dat nog nauwelijks kleren verdroeg. Het geboezemte dat de beugels weigerde en naar een verdieping lager wou. Om van de lichtschuwe ontreddering van armen & benen dan nog niet te spreken.

De hangende oogleden half neergelaten als ‘blaffeturen’ want dat is het juiste woord: om daar dan ’s nachts mee naar de maan te blaffen, als het lijf geen dek wil, maar het dek er niettemin om schreeuwt.

Terwijl naast het bed de draaiende torenventilator als een wachter-op-de-morgen het verdorde landschap overschouwde ter preventie van moord & brand, in een poging de ‘natteboltemperatuur’ te temperen.

En dan dat heikel punt: mogen wij het al dan niet een hittegolf noemen? Hoe of het ook heet, het zal ons zowel worst als dorst wezen! Al heette het Hitlergolf: je moet het sowieso zien te overleven, dat soort horror.