Ik dacht ervoor wakker te blijven,
maar ach, helder denkende maan,
het viel helaas niet te beschrijven,
mijn woorden zijn teloor gegaan.

Zij wisten hun te stramme nekken,
- te vol van zichzelf bovendien -
niet genoeg achterover te strekken,
om uw eenzame hoogte te zien.

Doch in die hoogsferische kilte,
krijste één ervan plots als een meeuw
doorheen die beschamende stilte,
het ijzingwekkende woord 'schreeuw'.

Ze zijn niet aan banden te leggen,
maar geven u, maan, te verstaan,
dat zij u niet durven te zeggen:
'Wij kunnen uw volheid niet aan.'