Even mijn achtergrondje aanpassen:
liever een kus dan een zoen,
liever een omhelzing dan een knuffel.

Zoals ook Bernard Dewulf niet hield
van dat jeukverwekkend woordje fijn, familie
van die twee gelijkaardigen prettig & leuk.

Maar ook straffe madammen, zwijg me er van.
En een buil? Die doet niet half zo zeer als een bult,
om van pijn niet te moeten spreken.

Maar help: groentjes, die gezondheidskampioentjes,
en chocola zonder -de, hetgeen onwillekeurig
doet denken aan kofie-met-blote-kont: zonder koekje dus.

Zo had ik als jongmens ook een afkeer van het woord buik.
Want wat daar allemaal in zat: darmen, en dus stank?
En dat vreselijk puber geworden woord: struis.

Of moeder die begon te vragen:‘Ge hebt u ‘van onder’
toch ook goed gewassen? Ik ging er altijd onmiddellijk
mijn lijf-met-dat-vanonder om verfoeien.

Of nee, huidhonger: naar knisperende huidschilfers?
Ik vind het een gênant woord, het klinkt me te wanhopig.
En een-rugzak-bij-hebben’: vinger in m’n keel.

Het mooiste woord ter wereld zou ‘liefde’ zijn,
alias uitgerekend het meest weerloze woord dat er bestaat.
Maar zo versleten & zo melig, nietteminonvervangbaar.

Los van rollebollen of het-te-pakken-hebben,
of van dat soort losbandige vragen als:
‘Ben jij eerder acrobatisch in bed, of eerder saai?’

Dan zou ik zeggen: ‘Ik voel me alleszins geen haaibaai
of binnenwaai, en in weerwil van een somtijds innerlijk
vuurgelaai, noteer toch maar: eerder saai.‘

KALMAANDAG?
Hoe ver zijn wij thans niet verwijderd geraakt
van zulk een soort weekhartigheden?
Al zouden ‘komaan- of humaandag’ hier ook
toepasselijk aan ’t licht kunnen treden.

DANSDAG & WENSDAG?
Indien voor een ‘dins- of een dansdag’ te moe,
je kan er ook ‘donsdag’ van maken.
De woensdag die ei zo na een ‘oensdag’ wordt?
Die ‘wensdag’ wil ik liefst niet kraken.

WONDERDAG, WIJDAG & SCHATERDAG?
De vraag is: kan die donderse ‘wonderdag’
een ‘overdonderdag’ verdrijven?
Als vrijdag voortaan ‘kogelvrijdag’ mag zijn,
kan zaterdag ‘schaterdag’ blijven.

TEN SLOTTE: ZINDAG?
De ‘zen- of de zoen- of de zindag’ ten spijt,
of hoe ook de zondag mag heten:
de dagen geteisterd door ’t persoverzicht
gooien sowieso roet in ons eten.

Laughing on the bus, playing games with the faces?
They’ve all come to look for America?

Het mooiste nieuwjaarscadeau blijft toch dat glinsterend verpakte Nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Daar kan geen enkel nachtelijk vuurwerk tegenop. Daarna echter helaas meteen alweer zwaar overschaduwd door allerlei vreselijke nieuwsberichten..

En toch, moge 2026 een jaar worden in het teken van hoopvolle ‘omwentelingen’, die aan ‘omarmingen’ doen denken. De kansen daartoe hebben nog nooit zo uitnodigend voor het rapen gelegen. Om te beginnen, misschien een beetje méér van zulke inzichten, zoals bijvoorbeeld die van Joseph Joubert?

Of méér van zulke hartveroverende berichten zoals hierboven? Waarom blijven ze zo vaak ongemoeid, zo onuitgesproken: weg met zulke ontboezemingen? Wees genegen, lieve ernst, en glimlach.

Ook belangrijk: bescherm jezelf voor de eigen gedachten, ze kunnen zo nagelscherp zijn, en wat kan de klop van de innerlijke hamer pijnlijk hard toeslaan. Zullen wij het bij de ‘zachte’ krachten houden dit jaar?

En dat je dit soort wansmakelijkheden niet één keer hoeft mee te maken, tot in de verste verte niet. Joehoe… kap dat mens in gedachten haar wuivend handje af, of laat een pad uit haar mond springen.

Maar ook: hoe graag ik ze telkens weer met een gevoel van ontroering zie aankomen van in de verte, bitte, niet teveel treinen met vertraging alstublieft. Toch blijf ik begrip hebben voor dit euvel, want we vragen zoveel van alles, we zijn zo’n dwingelanden, zo’n verwende bende.

Genade voor de pijn van de Joodse geschiedenis: hoe Israël die heden ten dage graf schendend met de voeten treedt, en afbreuk doet aan die hartverscheurende geschiedenis, en aan hun miljoenen onvergetelijke doden die wij zo graag innig willen blijven gedenken.

Maar ook deze vrome wens, hoe banaal ook: in weerwil van het uitnodigend karakter, liefst wat minder vaak een kat in een zak gekocht?

En mogen we hopelijk die ‘Nothing Man’ – het mag van mij op eender welke manier – eindelijk voorgoed zien verdwijnen in ‘Het Niets’ dit jaar, alwaar hij thuis hoort? Maar let op: er lopen meerdere afsplitsingen van hem rond hier op aarde, en om die allemaal terug gestuurd te krijgen…

Maar bovenal, liefste dierbaren alom: blijf hoe dan ook leven! Maak van 2026 niet uw sterfjaar alstublieft! Immers, ‘missen is de moeilijkste manier van houden-van’.

En dat we dit weer dikwijls mogen uitspreken, of prevelen, of opschrijven & iemand toezenden: dat onweerstaanbaar blije ‘dank u wel’. Zowel voor het minste als voor het meeste, want zij zijn aan elkaar gelijk.

En dat geen mens ter wereld -verdomme zeg!- op zulke ‘s(ch)andalen’ door het leven moet. Dat wij dit verdragen. Shame, where is thy blush?

En natuurlijk, moge geen enkele volle maan nog aan uw oog of uw lens ontsnappen. Die hemelse weerkaatser, die des nachts onze ogen ziende houdt met verzalfd zonlicht. Hoe voller hoe liever.

En ook al moeten we ons daarvoor misschien in de vingers snijden: dat we gauw weer aan de nieuw patatten mogen zijn, want dat zijn sowieso de lekkerste. But last but not least: