Ik heb het inderdaad ooit gedaan: iemand’s naam met mijn eigen bloed op papier gezet. Enigszins voorbij de schreef, zeg maar. En zonder enige verdere vorm van vergelijking: zoals ook de dichter P.C.Hooft zijn brief aan Heleonora met zijn eigen bloed ondertekende.

Nadat ik mij – toch wel, per ongeluk! – breedvoerig in mijn vinger had gesneden, dacht ik meteen aan bloedinkt, alsook aan de naam waar ik mij toen geen raad mee wist. Met bloed geschreven, dat benadert de gemoedstoestand van een schreeuw. De intensiteit ten top gedreven.

Onuitwisbaar wanhopig vastgelegd op de eerste bladzijde van een klein boekje, dat verder leeg is gebleven. Maar als ik het toch nog eens tegenkom, prevel ik:‘Ik zal u nooit vergeten, geheiligd zij uw naam.’

Het voelde aan als een gedurfde daad. Er zat een lichte trilling van schaamte op, als ware het een perverse bezegeling die nooit meer ongedaan kon worden gemaakt. Gestold op papier kreeg hij de bruinrode kleur van bister, en werd hij een goed bewaard geheim, met alle koestering van dien. Gewaarborgd tot in mijn eindig vuur.

‘Ik heb u bij de naam geroepen’, zou Ida Gerhardt zeggen?

Wat Ida Gerhardt betreft: hier twee kostbare kleinoden uit haar verzameld werk. Geen halve letter teveel, elk woord ervan staat er met de voeten vooruit: zing, huil, bid, lach, werk en bewonder, maar niet zonder mij. Voor degenen met de snel vergeten namen?

Autogram.

Handtekening,
ik zet u neer:
weerhaak en kerf,
penkras van eer.

In tegenweer
– zwaard tegen zwaard,
aard tegen aard –
werd gij gewet.
Doorgrond mij, Heer,
als ik signeer:

ik heb gezet.

De afwijzing

Ik schrijf u
met de ravenveer,
Mijnheer.
Mijn eer uw eer
uw hart mijn hart
heeft niets gemeen.
Ik schrijf u
met de ravenveer.
Ik schrijf u
met het ravenzwart
het teken: neen.

Dit is pas écht voor de eeuwigheid geschreven: namelijk met ‘writers blood’. En daar zit ik dan, met mijn cocktailprikker & mijn pathetische druppel bloed. Al hoeft dat geen afbreuk te doen aan die door mij met bloedinkt geschreven naam. Want die staat er: als een wonderlijk item.

Moge de wind en de golven onze verlangens gunstig gezind zijn…

Elias Canetti, immer dichtbij, zeker
als de dood van mensen in het vizier komt,
buigt zich meteen met duizend woorden
over Wim de Bie heen.

-De weerloosheid der doden
is het meest onbegrijpelijke feit.

-Dood & liefde worden altijd aan elkaar gelijkgesteld.
Maar ze hebben maar één ding gemeen: scheiding?

-Als het dan ‘moet’, dan alstublieft midden in
een woord, dat door het sterven in tweeën breekt.

-Hij wil een ‘volledige’ behandeling van de dood
en niet alleen zijn vroegere partijdige gekef.
Ook tegen de maan hebben honden geblaft
en is die niet desondanks door anderen bereikt?

-Wat hij wellicht het meest zal missen als hij dood is:
de stemmen van mensen in een kroeg.

In ieder geval: duizend maal dank, Wim de Bie.
Wat heb ik genoten van uw leven & uw welzijn.

En Elias Canetti zal allicht
tot in de eeuwen der eeuwen blijven zeggen:
‘Hij fluit af en toe vanuit het hiernamaals.
Waarom luister je niet beter?‘